some more and some less

2009-02-15T18:56:00.004-05:00

Navy Vs Army ranking system
What did I search today?

If you are fan of war movies or TV series as much as I am, then you might have notice there is something different about officers ranking in navy comparing to regular army. The problem shows of worst when we talk about Sci-Fi movies with starships and battlestars and so on because although they are flying, still considered as ship not plane and the ranking system follows the Navy.

To keep it short I should mention my problem started with not being able to place commander of ship in regular army ranking, also where a Capitan of a ship stands compare to regular Captain.

If you want the full list of differences then hit the link to see the chart:
http://www.defenselink.mil/specials/insignias/officers.html

For those who want the simple answer, here’s the simple conclusion as the answer to my questions:

Lieutenant in Navy = Capitan in Army
Lieutenant Commander in Navy = Major in Army
Commander in Navy = Lieutenant Colonel in Army
Captain in Navy = Colonel in Army

2009-02-14T18:32:00.006-05:00

What did I search today?

Wall-E and LEGO

After long time of not writing a single word in this blog I have finally come up with a topic to fill my void of subjects, because what actually holds me back so far was meaninglessness of just writing for sake of writing, I simply couldn’t take it.

From today there would be two changes, first I would write in English and second I will write about things or subjects that I searched in the internet, in fact I will tell what I was thinking about and what was interesting for me to know about and how deep I went on to find about them.

Today Search topic: Wall-E leading to search for LEGO

I was looking for to buy small Wall-E toy for my desk since I like it very much. I find a variety of different size and configurations but finally it was too expensive with shipping from US so I gave up for now, but the best and cheapest collection was in Disney online store: http://disneyshopping.go.com/disney/store/CategoryPage_10002_10051_14039_-1_14039_14039_12________________Toys

Then as I was searching for wall-E pictures I found one made of LEGO so I went to LEGO site to see if there is any kit for wall-E was available which wasn’t.

And I use to be crazy about LEGO since played and built with my sets of simple LEGO back at home as early as being 3-4 years old. I realized I can design wall-E and then other necessary breaks in Individual Bricks & Building Accessories (http://shop.lego.com/pab/?warning=false ). Then I found interesting software in LEGO website which let you to assemble any design on your PC and then order the pieces to make them for real, the software is called Lego digital designer (http://ldd.lego.com/default.aspx ) you can download and installed it easily.

Although I found many limits in terms of different breaks and pieces in this software comparing to LEGO pick, but the interactive 3D software is nice to work with.

2008-02-12T21:39:00.000-05:00

دیروز یه نفر اومده بود و صخره ها رو سر جاشون محکم میکرد، صخره های مصنوعیه داخل جیم رو

2008-02-09T17:06:00.000-05:00

روی صندلی نشسته و تو آینه بزرگ به خودم زول زدم، بدو بیراه میگم و انتظار میکشم ، نمیدونم کدوم بیشتر آزارم میده، کله تقریبا کچلم، توده موهای ریخته رو زمین، نق نق بچه و مادری که سمت چپم نشستن یا بازی کردن پیر مرد سمت راستم با دندون مصنوعیش. انتظار انتظار انتظاره تمام نشدنی در آرایشگاه! نوبت بچه هه شده، مادرش به آرایشگر توضیح میده که چه مدلی میخواد، و اینکه دوری میزنه و تا برگرده بچه هه به آرایشگر سپردس. انتظار انتظار انتظاره تمام نشدنی در آرایشگاه! و حالا نوبته پیرمرده شده، زنش به آرایشگر توضیح میده که چه مدلی میخواد، و اینکه دوری میزنه و تا برگرده پیرمرده به آرایشگر سپردس. انتظار انتظار انتظاره تمام نشدنی در آرایشگاه! و حالا نوبته من شده، به آرایشگر توضیح میدم که چه مدلی میخوام و اینکه کسی دوری نمیزنه که برگرده و من به آرایشگر سپرده نیستم، آرایشگر دستی به ریشش میکشه و میگه زیاد طول نمیکشه، و من فکر میکنم کدومش؟ اصلاحم یا سپرده نبودنم

2007-11-18T19:04:00.000-05:00

چند وقت پیش برای کاری رفته بودیم خارج از شهر، البته تو هتل بودیم ولی هتل وسط یک جنگل و در کناره یک دریاچه واقع شده بود به طوری که طبیعت در دسترس بود. یه شب گفتیم بریم آتیشی درست کنیم و تا صبح بشینیم دورش و مزخرف بگیم، جاتون خالی که چه کاره سختی بود این آتیش روشن کردن. البته باید بگم قبل از اینکه آتیش روشن کنیم مجبور به شرکت در یک جلسه توجیحی توسط یکی از حیات بانان (شرمنده اگر معادل دیگه ای پیدا نکردم) در مورد مقررات آتیش روشن کردن شدیم، نتیجه آنکه در روش کانادایی آتش روشن کردن در جنگل هیچ نفت، هیچ روغن، هیچ پلاستیک یا کاغذ روغنی، هیچ ذغال مصنوعی و نه حتی برگ نباید استفاده بشه، فقط چوب های خشک و شاخه های شکسته درختها و کاغذ معمولی مجاز میباشد. خلاصه حسابی دستمون رو بستن و اولش ما فکر کردیم که مساله ای نیست و اوضاع روبراهه و آتیش پنج دقیقه ای بر قرار، ولی نشون به اون نشون که ده دوازده نفر آدمه گنده (شامل دختر و پسر) حدود 2 ساعت با نیچر (طبیعت) کلنجار رفتیم ( و آخرش هم نزدیک به شکست و مزمحل شدن بودیم) تا بالاخره (با کمی تقلب) موفق به پایدار کردن آتیش شدیم. مشکل اصلی نمدار بودن همه چیز بود از شاخه ها گرفته تا هیزم ها. کلی هم کاغذ و دفتر تلفات دادیم، آتیش برای چند دقیقه ای گر میگرفت (تا وقتی کاغذ ها و شاخه های کوچیک میسوختن) ولی بعدش رو به خاموشی میرفت، در ضمن فکر کنم هممون رکورده جهانیه فوت کردن به آتیش رو هم شکستیم؛ نهایتا یکی از دوستان با یک از خود گذشتگیه بی سابقه، یک بطری اسکاچ رو به کمیته آتش روشن کن اهدا کرد که در نتیجه هم آتش و هم خودمون روشن شدیم. در خاتمه باید بگم با تمام مکافاتی که داشت به زحمتش می ارزید چون چند ساعتی شفق قطبی رو تماشا کردیم ولی نهایتا به دلیل یخ زدگیه مزمن مجبور به ترک محل و عقب نشینی به هتل شدیم

2007-10-06T16:52:00.000-04:00

آرزوهای ویکتور هوگو

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی، و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد، و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد، و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد، بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی، از جمله دوستان بد و ناپایدار، برخی نادوست، و برخی دوستدارکه دستکم یکی در میانشان بی‌تردید مورد اعتمادت باشد

و چون زندگی بدین گونه است، برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی، نه کم و نه زیاد، درست به اندازه، تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد، که دستکم یکی از آن‌ها اعتراضش به حق باشد، تا که زیاده به خودت غرّه نشوی

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی نه خیلی غیرضروری، تا در لحظات سختوقتی دیگر چیزی باقی نمانده است همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگه ‌دارد

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی نه با کسانی که اشتباهات کوچک می‌کنند چون این کارِ ساده‌ای است، بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می‌کنند و با کاربردِ درست صبوری‌ات برای دیگران نمونه شوی

و امیدوام اگر جوان هستی خیلی به تعجیل، رسیده نشوی و اگر رسیده‌ای، به جوان‌نمائی اصرار نورزی و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند

امیدوارم سگی را نوازش کنی به پرنده‌ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می‌ دهد چرا که به این طریقاحساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان

امیدوارم که دانه‌ای هم بر خاک بفشانی هرچند خُرد بوده باشد و با روئیدنش همراه شوی تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی زیرا در عمل به آن نیازمندی و برای اینکه سالی یک بار پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مال من است، فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی که اگر فردا خسته باشید، یا پس‌فردا شادمان باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید

2007-07-08T12:06:00.000-04:00

من برگشتم، جای همگی خالی ایران خیلی خوش گذشت

2007-05-12T21:43:00.000-04:00

سه تا آهنگ خاطره انگیز ناک و یکمی غمناک

یک

دو

سه

2007-05-12T12:09:00.000-04:00

پنج نفر تمام روز جون می کنن ولی در پایان فقط چهار نفر سیر میشن

2007-05-08T19:21:00.000-04:00

برای رسیدن به بلندی، حالا از هر نوعش، نباید عجله کرد، به سه دلیل، اول اینکه بی مقدمه به بلندی رسیدن سرگیجه میده، دوم اینکه زندگی یعنی صعود کردن، همواره صعود کردن، سوم اینکه وقتی رسیدی اون بالا اونوقت میبینی اونجا هم خبری نیست و اونوقت باید برگردی پایین، پایین اومدن هم که نمیشه زندگی

2007-05-05T16:34:00.000-04:00

برف ها که یک شبه آب شدن و چمن ها هم که به سرعت سبز شدن و هوا هم که از پنج صبح روشن میشه و خواب آلودگی بهاری هم که از سرم پریده، همه اینها دست به دست هم دادن تا نشه صبح ها خوابید، انگار یه چیزی وسوسه میکنه که بزنی بیرون، نتیجش دیدن طبیعت در حال بیدار شدن از خواب زمستونی و لمس هوای ملسیه که پوست آدم رو قلقلک میده. شبهایی که یه نم بارون میاد، صبحش یه لشکر کرم خاکی رو آسفالت ها پرو پخشن که اصلا معلوم نیست از کجا در اومدن و از هر جا اومدن مشخصا فرصت نمیکنن برگردن دوباره اونجا، یه ضرب المثل آمریکایی هست که میگه گنجشک صحرخیز فقط کرم گیرش میاد، بیراه هم نگفته، البته قطعا این ضرب المثل منظورش تشویق آدم به صحرخیزی نیست چون کنایه میزنه که صبح زود خبری نیست، یعنی کرم خاکی غذای درجه یکی برای گنجشکها نیست؟ مشکل اینجاست که زود بیدار نشی که اصلا معلوم نیست همونم گیر بیاد

مرغ های دریایی و سرو صداشون هم جالبن و این حسو میدن که به دریا نزدیکی، به جز اون پرواز کردنشون هم حس آزاد بودن و سبک بودن میده، البته پریروزها یکی از این مرغ دریایی ها یه کاری کرد که از چشمم افتاد، نمیدونم شوخی میکرد یا واقعی بود ولی به نظر میرسید که نهایت سعیشو میکنه که یکی دو تا گنجشک رو که اون دور و بر بودن شکار کنه، مرغ دریایی که گنجشک بخوره دیگه مشکل معرف آزادی و دریا و اینا میشه

نکته دیگه درختهای کاج کوچولویی هستن که اینجا و اونجا از دونه های کاج سبز شدن، خیلی مینیاتوری و قشنگن، یادمه که اون قدیما خیلی دلم میخواست یکی از اون درختهای کوچولوی ژاپنی که بهش میگن بونزای داشته باشم، البته تلاش کردم یکیش رو عمل بیارم و دو تا مشکل پیش اومد اول اینکه این نهال های کوچولو نود درصدشون زود خشک میشن و از بین میرن و دوم اینکه احساس کردم حتی اگر موفق هم بشم بیشتر مثل زندانی کردن درخته، که مجبورش کنی رشد نکنه

2007-04-29T14:06:00.000-04:00

وقتی دو چیز به هم آغشته میشن، خیلی چیزها ممکنه اتفاق بیافته، بدترین حالت اینه که ظاهرا هیچی پیش نیاد، به جز کم رنگ شدن، به مرور زمان، دو جور کم رنگ شدن ممکنه پیش بیاد، یکیش در اثر جذب شدن، به لایه های عمیق تر، مثل کم رنگ شدن تو بر من، و یکیش در اثر پاک شدن، مثل کم رنگ شدن من بر تو

2007-04-29T12:50:00.000-04:00

پریشب رفتم فرودگاه، بدرقه یکی از دوستام که داشت میرفت، دپارچر خیلی شلوغ بود و اکثر مردم خوشحال، این گوشه و اون گوشه اما میشد تک و توکی چهره های غمناک و یا چشمان نمناک رو هم دید، اکثرا شرقی. هر چه کردم که بفهمم چه حسی دارم از اینکه اونجام نشد، احتمالا بیشتر به خاطر دوستم بود که از شادی در پوست خودش نمیگنجید، و شاید برای این بود که دیگه به این فرودگاه عادت کردم. یک ساعتی وقت داشتیم و چیزی خوردیم و گپ های آخر رو زدیم و بعد خداحافظی کردیم. حس خوبی داشتم، قبل از اینکه برگردم به شهر یه شکم سیر نشستن و برخواستن هواپیما ها رو نگاه کردم. دیروز هم دوباره باید میرفتم فرودگاه و داستان تکرار شد، رفتم فرودگاه و چند ساعتی اونجا بودم و یه نفر دیگه پرید و من برگشتم

2007-04-23T19:35:00.000-04:00

شنیدن این آهنگ رو از دست ندید

2007-04-05T14:23:00.000-04:00

Award winning cartoons

Modern Humanity

Drawing lines, trapping free birds

Poverty

Environment

2007-03-30T17:51:00.000-04:00

این بدون شرح رو نگاه کنید

2007-03-29T23:28:00.000-04:00

خودت رو برای زدن به اقیانوس آماده کردی، تمام اون سالها فنون دریا نوردی رو یاد گرفتی تا بالاخره روزی رسیده که به دریا بزنی و قایق خودت رو خودت هدایت کنی، وناگهان رو قایق سر میخوری و سرت میخوره به جایی و همه چیز رو در مورد هدایت قایق و خوندن نقشه فراموش میکنی، مدتها از این سمت اقیانوس به اون سمتش میرونی، ولی به جایی نمیرسی، تا بالاخره یه روز صبح از خواب که پا میشی میبینی که حافظه ات برگشته و میتونی نقشه ها رو بخونی و قطب نما برات معنی دار شده، پس مختصات خودت و جهت ساحل رو مشخص میکنی ، ولی حالا دیگه بادی نمیاد تا در بادبان ها بدمه و تو رو به جایی ببره

2007-03-28T14:56:00.000-04:00

پیش فرض: توجه به نکات نهفته در ضرب المثل ها، پندآموز بوده و تاثیر مثبت بر زندگی دارد

مسئله: پدیده واقع گرایی و عدم واقعگرایی در بعضی ضرب المثل ها که در عین حال بسیار پندآموز و از سوی دیگر بسیار عجیب میباشند، مثلا بسیار شنیده ایم که گفته اند موشموشک آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه، با توجه به اینکه گربه شاخ نداره

جواب: اگر تو موشموشک باشی آنگاه گربه نیز شاخ خواهد داشت

2007-03-23T21:26:00.000-04:00

فکر کنم دیگه نمیتونم فکر کنم

2007-03-10T22:31:00.000-05:00

اگر همواره مانند گذشته بیاندیشیم، همواره چیزهایی کسب میکنیم که در گذشته به دست آورده ایم
ریچارد فایمن

تنها راه کشف غیر ممکن، کمی پیشروی از محدوده ممکن به درون نا ممکن است
آرتور سی کلارک

اگر مغز ما چنان ساده بود که میتوانستیم آن را درک کنیم، آن وقت آنقدر احمق بودیم که قادر به درک آن نبودیم
یاستین گوردر

اندیشه از اسلحه خطرناکتر است، ما که اجازه نمیدهیم کسی اسلحه داشته باشد، چگونه میشود اجازه بدهیم کسی اندیشه داشته باشد
استالین

انسان تنها آفریده ایست که نمیخواهد همان باشد که هست
آلبر کامو

کسی که میتواند چیزی را نابود کند، میتواند آن را کنترل کند
فرانک هربرت

بعضی مردم چیزهایی که وجود دارد را میبینند و می پرسند: چرا؟

من چیز هایی که وجود ندارد را خواب می بینم و می پرسم: چرا نه ؟
برنارد شاو

ششصد و چهل کیلوبایت رم برای همه کافی خواهد بود

بیل گیتس سال 1981

برگرفته از آکادمی فانتزی

2007-03-10T19:44:00.001-05:00

2
و من فرمانروایی داشتم و میپنداشتم بی او زندگی نتوانم کرد، و او با گفتن کلمه جادوییه "نه" نیاز ها و واقعیات زندگی ام را به رویا تبدیل میکرد، و من غرق رویا شدم، روزی دریافتم که فرمانروا سالهاست که رفته و من با رویا هایم زندگی میکرده ام

2007-03-10T19:30:00.000-05:00

1
در دنیایی زندگی میکنیم که ترکیبی از سه عنصره نیاز، واقعیت و رویاست، و این دنیا فرمانروایانی داره که با تبدیل این سه به یکدیگر و تغییر درصد هر یک در زندگی مردم بر اونها حکومت میکنند، بعضی، جای نیاز و واقعیت رو عوض میکنند، بعضی واقعیات رو به جای رویا و گروهی نیاز رو به جای رویا قرار میدهند، گروهی هم اساسا رویا و واقعیت رو تعریف میکنند، گروه آخر با هزینه کمتری حکومت میکنند

2007-02-23T21:39:00.000-05:00

پنج روز تمام گذشته بود در حالی که بازوی له شدش زیر سنگ 360 کیلویی گیر کرده بود و دیگه امیدی نبود که کسی اونجا دنبالش بگرده، بنابراین استخوان های ساعد رو با سنگ شکست و با چاقوی کوچک چندکاره کوهنوردی پوست، عضلات و تاندون ها رو برید تا دستش از زیر سنگ رها شد در حالی که ساعدش زیر سنگ باقی موند، و حالا باید 21 کیلومتر کوهستان رو پیاده طی میکرد تا نجات پیدا کنه، و باور میکنید یا نه، اون اینکار رو کرد و زنده موند، این سرگذشت واقعی از یک سانحه کوهنوردی بود که برای آرون رالستون از کلرادو اتفاق افتاد، من که ازش درس گرفتم

2007-02-21T11:53:00.000-05:00

پا جایه پایه دیگران گذاشتن یا جایه پا برای دیگران گذاشتن

2007-02-18T16:26:00.000-05:00

یه کش و قوس به خودش داد و گفت دیگه باید بره، بچه ها یه نگاهی به هم کردن و چیزی نگفتن، بند کفشاشو بست و گفت خداحافظ من شنبه صبح بر میگردم، هنوز پنج دقیقه نشده بود که کلید انداخت به در و برگشت، گفت اول ایمیل چک میکنه بعد میره، بار دومی که گفت خداحافظ گفتم ببین حالا همچین مجبورت نکردن که بری ها! گفت نه باید برم و درو بست، بلافاصله دوباره درو باز کرد و گفت یه برف و بارونیه که نگو، یه نیم ساعتی صبر میکنم بعد میرم، یکی از بچه ها گفت حالا که سره پایی بیزحمت یه چایی به من بده، که همه گفتن منم میخوام منم میخوام، خندید و گفت خوب شد من برگشتم وگرنه شما احتمالا تا دو روز چایی نمیخوردید

2007-02-16T20:56:00.002-05:00

برآشفته از خودم سوال کردم که یعنی من تا این حد سقوط کردم؟ چند لحظه طول کشید تا به خودم اطمینان دادم که من از اول هم همین ته ها بودم

2007-02-16T20:53:00.000-05:00

پل راه آهن یک آواز غمناکه تو هوا
هر وقت یه قطار از روش رد میشه دلم میگه بزارم برم یک جایی
رفتم به ایستگاه، دل تو دلم نبود
دنبال یه واگن باری میگشتم که قلم بده ببره یه جایی تو جنوب
آی خدا جونم!! آواز غمناک داشتن چیز وحشتناکیه
واسه نریختن اشکامه که اینجور نیشم رو باز میکنم و میخندم

شعر از لنگستن هیوز ترجمه احمد شاملو

2007-02-13T14:58:00.001-05:00

پرسید زندگیت اونجا چطوره؟ گفتم گاهی نیمه بهشت و گاهی نیمه جهنم

2007-02-12T20:14:00.001-05:00

موشم سرطان گرفته بود، یه غده بزرگ زیر پوستش بود، دیروز جراحیش کردم و غده رو برداشتم، خیلی خون ازش رفت، ولی دوام آورد، دیرتر، یک سیب رو نصف کردیم و با هم خوردیم

2007-02-11T17:05:00.000-05:00

سخن بزرگان

خانه های قدیمی را پیش از آنکه خانه نو را بسازید ویران نکنید

(بندتو کروچه)

وقتی باران حسد باریدن گیرد درخت فساد بروید

( امام علی ع )

اگر خاموش باشی تا دیگران به سخن آورندت بهتر از این است که در حال سخن گفتن خاموشت کنند

(سقراط)

اگر آرزومندید به سعادت برسید پیش از آنکه خود عبرت دیگران شوید از دیگران پند و عبرت بگیرید

( امام علی ع )

ادب خرجی ندارد ولی همه چیز را خریداری میکند

(لاوی تلناجیو)

احتیاط اندازه ای دارد که اگر از حد فزون شد ترس خواهد بود

(امام حسن عسگری ع)

گفتن از زنبور بیحاصل بود، با یکی در عمر خویش ناخورده نیش

(سعدی)

زیانکارترین مردم کسی است که بتواند حق بگوید ولی نگوید

( امام علی ع )

خوشبختی حاصل یک جریان ساده است امنیت خاطر و آزادی

(دیوژن)

هر کس بر خدا توکل کند مغلوب نمیشود

(امام باقر ع)

چون که گل رفت و گلستان شد خراب، بوی گل را از که جوییم از گلاب؟

(مولوی)

وقتی آزمایش شدند، دینداران اندکند

(امام حسین ع)

مهم آن است که بدانی با چه کسی طعام میخوری، آنگاه مهم نیست که چه میخوری

(جورج سانتایانا)

زیرکانه ترین زیرکی پرهیزگاریست

(امام مجتبی ع)

حافظ وظیفه تو دی گفتن است و بس، در بند آن مباش که نشنید یا شنید

(حافظ)

هر چه فکر شما بزرگ باشد به همان اندازه بیشتر به افکار دیگران احترام میگذارید

(پاسکال)

من از آنچه نمیدانید نگرانی ندارم ولیکن باید دید آنچه را میدانید چگونه به کار میبندید

(رسول اکرم ص)

اگر خدا را میان انسانها نیابی در میان ستارگان هم نخواهی یافت

(لاواترا)

از کار خیر خودداری مکن هر چند کسی قدر آن را نداند

( امام علی ع )

اگر من ناجوانمردم به کردار، تو بر من چون جوانمردان گذر کن

(سعدی)

اگر همه اموال خود را صدقه دهم و بدن خود را بسپارم تا سوخته شود اما محبت نداشته باشم هیچ سودی نمیبرم

(یک حواری)

من با رنج دادن خویش قلب دشمنان را را نرم خواهم کرد

(مهتما گاندی)

اگر میخواهی حاکم بر عالم شوی عقل را حاکم بر خویش گردان

(تولستوی)

اسب ستم سوار خود را زمین میزند

( امام علی ع )

زندگی هر انسانی جاده ای ایست که به نهانخانه وجودش منتهی میشود

(هرمان هسه)

شما به قانون گذاری دلخوشید اما از قانون شکنی دلخوشترید

(خلیل جبران)

2007-02-10T20:26:00.001-05:00

وقتی صدای تو رو از سمت رودخونه شنیدم اومدم ببینم چه خبره، دیدن تو که داشتی رو رودخونه راه میرفتی، هم خندم انداخت و هم ترسوندم، دوربین رو به سمتت گرفتم که گفتی: نه نه، عکس نگیر، بیا با هم در جهت رودخونه قدم بزنیم، من کوله پشتی هامون رو برداشتم و باور نکردنی بود چون من هم داشتم با تو روی رودخونه راه میرفتم، خیلی رفتیم، اونقدر رفتیم تا به یک دریاچه کوچیک رسیدیم، گفتی بیا روی دریاچه هم راه بریم، ولی من خیلی سردم بود، و تازه اگر یخ دریاچه میشکست چی، گفتم برا امروز راه رفتن بسه، فردا هم میشه روی دریاچه راه رفت، قبول کردی و هر دو به ساحل برگشتیم، چون هر دو سرد بودیم، قرار شد آتشی درست کنیم، ولی چوب ها یخ زده بودن و کاغذ هایه ما نمیتونست آتیشو بگیرونه، یادم افتاد که یک بطریه جیبی اسکاچ برای روزه مبادا با خودم آورده بودم، از تو کوله درش آوردم، هر دو بهش نگاه کردیم، به من گفتی: میخوای چیکارش کنی؟ گفتم بریزمش رو چوبا تا آتیشمون بگیره، گفتی: ولی حیفه، گفتم باشه یکی یه قلپ میخوریم و یه قلپ هم میزاریم برا آتیش، و خوردیم و آتیش هم گرفت و همه گرم شدیم

2007-02-10T20:18:00.000-05:00

تو گرگ و میش هوا اگه پرسه بزنی گاهی راتو گم میکنی، گاهیم نه
اگه به دیفال مشت بزنی گاهی انگشتتو میشکونه، گاهیم نه
همه میدونن که گاهی پیش اومده که دیوار برومبه، و گرگ و میش صبح سپید بشه و زنجیرا از دست و پاها بریزن

شعر از لنگستن هیوز ترجمه احمد شاملو

2007-02-09T17:51:00.000-05:00

قطره خوشحالی؟ که تو به مهمانی دعوتی؟ برای چیزی انتظار میکشی که اگر اتفاق هم بیافته هیچ ربطی به تو نداره، مال تو نیست، سنخیتی با تو نداره، خودت رو شادمانه قاطی میکنی، که تو هم یه قطره ای، ولی غافلی، که قطره روغنی، که یک عمر هم با قطره های آب قاطی بشی، یکی نمی شی

2007-01-27T19:30:00.000-05:00

در حالی که چشمهاش رو تنگ کرده بود، لحظه ای خم شد و با کراهت به من نگاه کرد

صدایی از جایی گفت: عزیزم اینقدر به گلها نرس، یکم هم به ما برس

خنده تیزی هوا رو شکافت، شیر آب بسته شد و شلنگ به گوشه ای افتاد

به محض اینکه دور شد، گنجشکی شادمان، منو از شکم به منقار زد و پرید

2007-01-26T20:39:00.000-05:00

خیلی وقت بود که دلم میخواست یه وقتی پیدا کنم و یه کمی در مورد کتاب هایی که دوستشون دارم بنویسم، برای همین تصمیم دارم که امروز کتاب های مورد علاقم رو که احتمالا پنج یا شش تا هستن معرفی کنم و بعدا یه چیزهایی در مورد هر کدوم بنویسم

اگر همین الان از خودم بپرسم چه کتابی تو سرم چرخ میزنه؟ خیلی قاطع میتونم بگم آنیوتا ، کتابی نوشته بوریس پوله وی ، نویسنده فقید روسی، کتاب آنیوتا تماما تو ذهنم حک شده، نمیدونم چرا؟ و قطعا اولین کتابی هم نبوده که خوندم، ولی هر چی که بوده کلی فضا تو ذهنم اشغال کرده، نتونستم چیزی در مورد آنیوتا در اینترنت پیدا کنم، احتمالا در ترجمه فارسی اسم عوض شده، البته بوریس پوله وی برای کتاب دیگرش به اسم داستان یک انسان واقعی شهرت جهانی داره که اونم خوب بود ولی چیزی برا من نداشت، بیشتر یه لجبازی شجاعانه بود

خوب، کتاب بعدی چیه، جزیره، نوشته روبر مرل، احتمالا نیاز به معرفی نداره و بعدا در مورد آنچه از کتاب تو ذهنم نقش بسته مینویسم

از دو کتاب بالا که بگذریم، بقیه کتاب هایی که دوست دارم اولویت یکسانی برام دارن، بنابر این میتونم بگم که کتاب بعدی میتونه خدا حافظ گری کوپر باشه، نوشته رومن گاری، البته شاید بهترین کتابش نباشه ولی من خیلی این کتاب رو دوست دارم

کتاب بعدی مرده ها و برهنه ها، نوشته آرتور میلر، بسیار قوی و تاثیر گذاره، از جهاتی برام شبیه آنیوتا ست، چون پس زمینه جنگ داره ولی به جنگ نمی پردازه، ولی از جهتی تفاوت داره چون به هیچ عنوان به خواننده اجازه نمیده به هیچ یک از شحصیت های داستان نزدیک بشه

کتاب بعدی یا بگم زندگی بعدی، صد سال تنهایی، نوشته گابریل گارسیا مارکز، که واقعا صد بار مردم و زنده شدم در طول خوندن این کتاب

انگار از پنج تا کتاب بیشتر شد ولی چیکار کنم که هنوز یکی دوتا کتاب دیگه دارن تو کله ام فلاش میزنن

کتاب دیگه صحرای تاتارها، نوشته دینو بوتزاتی، یه کتاب فوق العاده است، یه مشت محکم بود، بعد از خوندن این کتاب به خودم گفتم کاشکی قبل از خوندن طاعون، از آلبر کامو، صحرا رو میخوندم، هر چند طاعون هم معرکه بود

خواستم بگم که کتاب جاودانگی از میلان کوندرا، ولی دیدم که حقیقت اینه که من کوندرا رو با کتاب های قبلیش شناختم، هر چند شاید جاودانگی یکی از قوی ترین هاشون باشه، ولی بارهستی و زندگی جای دیگر است هم واقعا عالی هستن

بگم که سیزارتا، از هرمان هسه، نوشته ای خیلی آرامش بخشه، در مورد این کتاب خیلی احساس عذاب وجدان میکنم، چون سالها قاطی بقیه کتاب های بابام میدیدمش و با اینکه باید میخوندمش، همیشه عقب مینداختمش و خیلی دیر خوندمش، کتاب دمیان رو هم معرکه نوشته

فقط دو تا کتاب دیگه یکی کتاب بنگاه آدمکشی، نوشته جک لندن، که اصلا باور نمیکنید کتاب نوشته جک لندن باشه، البته من لندن رو به خاطر داستانهاییش که از زبون سگ ها نوشته دوست دارم مثل آوای وحش و سفر به اسنارک

کتاب های نویسنده های ایرانی رو بعدن میگم

2007-01-20T15:39:00.001-05:00

و خداوند مرا آفرید
و خداوند ظرافت بسیار در روح و فکرم قرار داد
و خداوند مرا چنان آفرید که ظرافت و زیبایی را جستجو کنم
و خداوند توانی در فکرم قرار داد تا به زیبایی بیاندیشم
و خداوند توانی در انگشتانم قرار داد تا به آفرینش زیبایی و ظرافت همت گمارم
و خداوند زیبایی را از چهره و بدنم دریغ کرد تا پوششی باشد بر روحم
و خداوند چنین کرد و مرا از گزند دشمنانم محفوظ داشت
و خداوند را سپاس گذاردم برای هر آنچه به من داد
و خداوند را سپاس گذاردم برای هر انچه از من ستاند
آمین

2007-01-14T12:37:00.000-05:00

رضا یه داستان برام فرستاده بود که دیدم بد نیست با بقیه سهیمش کنم، نمیدونم چه کسی نویسنده اصلی داستانه و از نظر علمی یه نکته هست که در آخر داستان توضیح میدم، و حالا داستان نوشته شده توسط یک ناشناس

روزی سوراخ کوچکی در یک پیله ظاهر شد، مردی نشست و ساعتها تلاش پروانه را برای بیرون آمدن از سوراخ کوچک پیله تماشا کرد، آنگاه تلاش پروانه متوقف شد و به نظر رسید که خسته شده و دیگر نمیتواند به تلاشش ادامه دهد. آن مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند و با برش قیچی سوراخ پیله را گشاد کرد، پروانه به راحتی از پیله خارج شد, اما بالهایش چروکیده بودند، مرد به تماشای پروانه ادامه داد، او انتظار داشت بالهای پروانه گسترده و مستحکم شود

اما چنین نشد

در واقع پروانه ناچار شد همه عمر را روی زمین بخزد و هرگز نتوانست پرواز کند

آن مرد مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلا برای خارج شدن از ان سوراخ ریز را خدا برای پروانه قرار داده بود تا به وسیله ان مایعی از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او امکان پرواز دهد، گاهی اوقات در زندگی فقط به تلاش و تقلا نیاز داریم، اگر خداوند مقرر میکرد بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم، آنگاه فلج میشدیم، یا به اندازه کافی قوی نمیشدیم و هرگز نمیتوانستیم پرواز کنیم

من نیرو خواستم و خداوند مشکلاتی سر راهم قرار داد تا قوی شوم
من دانش خواستم و خداوند مسایلی برای حل کردن به من داد
من سعادت و ترقی خواستم و خداوند موانعی سر راهم قرار داد تا آنها را از میان بردارم

به عنوان یک جانور شناس سابق که چند واحدی حشره شناسی هم پاس کرده خواستم یاد آوری کنم که باز شدن بال های پروانه توسط پمپاژ خون به داخل کانالهای کوچک تعبیه شده در بال ها انجام میشه و من چیزی در مورد ماده یا مایع مذکور نمیدونم، از این نظر میشه گفت که فعالیت قلب پروانه برای باز شدن بالهاش ضروریه، در حقیقت اگر میخوای پرواز کنی باید قلبت برای پرواز بتپه

2007-01-11T13:46:00.000-05:00

از خود چه بگویم چون از او خبرم نیست

2007-01-08T18:59:00.000-05:00

میگن تاریخ رو همیشه برنده ها نوشتن، این درست، ولی در مورد قبل از تاریخ چی، من یه سری از تئوری ها و پیشنهادها در مورد اون دوران رو قبول ندارم، همش میگن که بشر پیشرفتش رو مدیون ابداع انواع چیزهایه کشنده و تیز کردن سنگ و چوب برای ساختن سلاح و چوب و چماق بوده، من نمیگم بشر اولیه چوب و چماق استفاده نکرده، ولی من هیچ نمیدونم چرا این دانشمندای عزیز هیچ وقت پیشنهاد نمیکنن که بله بشر اولیه پیشرفت کرد چون یه روز یه بابا یا مامانه اولیه یه سری چوب و چگال رو سرهم کرد تا یه اسباب بازی برای بچه اولیه درست کنه، من شدیدا از تئوری خودم دفاع میکنم، چطور؟ خیلی ساده، برای اینکه یه مخترع وقتی میتونه ابداعش رو تکامل بده که از اون لذت ببره، و یا دیگری ازش لذت ببره، ابداع چیزیه که بشه ازش لذت برد، وسیله کشتن نمیتونه چیزه دوست داشتنی باشه، ولی یه اسباب بازی رو میشه دوست داشت و میشه کاملش کرد

2007-01-05T17:10:00.000-05:00

نمیخوام چیزی بگم، بدون شرحه، اول خودتون این مصاحبه رو نگاه کنید

نسخه کامل مصاحبه اینجاست

حالا بعد از اینا اگر هنوز حوصله داشتید به یکی دو تا از آهنگهاش هم گوش بدید

2007-01-01T13:24:00.001-05:00

ازم میپرسی کجا دلم میخواد برم؟ واقعا انتظار داری چی بگم؟ حقیقتا برام دیگه چندان اهمیتی نداره که کجا برم یا کجا باشم، شاید اگر چند سال پیش ازم میپرسیدی جوابم فرق میکرد، شاید هنوز باور داشتم که جایی برای رفتن هست، ولی الان دیگه نه، ابن طرف ها که همه مثل همن، یه شهر رو که ببینی انگار همه اونای دیگه رو هم دیدی، همشون مثل همن، در بهترین حالت یه رودخونه از وسطشون رد میشه یا یه ساحله شنی دارن، همشون یه داون تاون دارن که عین همه، یه مشت بار و کافه، یه مشت پارک، یه مشت خیابون و گوشه های تاریک و همشون سردن و یا عرقت رو در میارن و همین

خوب آره دلم میخواد برگردم خونه، ولی اون برگشتنه، کجا میخوام برم شاملش نمیشه، کلا هر جا که بودم و هرجا که باشم یک چیز مشترکه، به اونجا تعلق ندارم، یعنی اگر وردارن بزارنم یه جای دیگه، هیچ فرقی نه برای من میکنه نه برای اونجا که بودم و نه برای اونجا که گذاشتنم، هیچ کس منتظر برگشتنم نخواهد بود و کسی انتظار اومدنم رو نمیکشیده

ولی صبر کن، واقعا یه جا هست که هنوز آرزو دارم برم، واقعا میخوام که برم، و میدونم که متفاوته، دلم میخواد برم مکه، برم کعبه رو از نزدیک ببینم، راستی که اسم قشنگی هم براش گذاشتن، خونه خدا، هان؟ قشنگ نیست؟ بگی میخوام برم خونه خدا؟ بری جایی که میدونی به اونجا دعوتی، بری جایی که میدونی اونی که دعوتت کرده منتظرته و در تمام مدت باهاته، جایی که تنها بودن بد نیست، چون هر چه تنها تر باشی بیشتر با صاحب خونه ای، که اگر واقعا بتونی تنهایه تنها بشی، اونوقته که فقط تویی و اون

2007-01-01T13:22:00.000-05:00

مطلب زیر برگزیده ایست از کتاب خسی در میقات نوشته جلال آل احمد با عنوان بازمانده صبح

بازمانده صبح

بزرگترین غبن این سالهای بی نمازی از دست دادن صبح ها بوده، با لطافت سرماش، با رفت و آمد چالاک مردم، پیش از آفتاب که بر میخیزی انگار پیش از خلقت بر خواسته ای، و هر روز شاهد مجدد این تحول روزانه بودن، از تاریکی به روشنایی، از خواب به بیداری و از سکون به حرکت، و امروز صبح چنان حالی داشتم که به همه سلام میکردم و هیچ احساسی از ریا نداشتم، دیروز و پریروز هنوز باورم نمیشد که این منم و دارم عین دیگران ادب دینی به جا می آورم، دعا ها همه به خاطرم هست و سوره های کوچک و بزرگ که در کودکی از بر کرده ام، اما اکنون کلمات بر ذهنم سنگینی میکند و بر زبانم و سخت هم، نمیشود به سرعت ازشان گذشت، آن وقت ها عین وردی میخواندیشان و خلاص، ولی امروز صبح دیدم که عجب بار سنگینی مینهند بر پشت وجدان، صبح وقتی میگفتم السلام علیک یاایها النبی یک مرتبه تکان خوردم، ضریح پیش رو بود و مردم طواف میکردند و برای بوسیدن از سر و کول هم بالا میرفتند و شرطه ها مدام جوش میزدند که از فعل حرام جلو بگیرند، که یک مرتبه گریه ام گرفت و از مسجد گریختم

2006-12-30T17:33:00.001-05:00

همش گیج بودم، چرا؟ که چرا من همش مثل پروانه ای که دور شمع میچرخه دوره تو میچرخیدم و تو اهمیت نمیدادی؟ نه، که چرا من اصلا دور تو میچرخیدم در حالی که تو اصلا شمع نبودی؟ نه، گیج بودم که چرا تو که شمع نبودی چطور منو اینطور سوزوندی

2006-12-30T17:32:00.000-05:00

مینویسم به گرامیداشت عید قربان، که به نظر من بالاترینه عید هاست، که اثبات عظمته عشق یک انسان به معنای کامل خودشه، عشقی که اثباتش با گذشتن از باارزش ترین تعلقات دنیویه، ابراهیم کار بزرگی کرد، و اسماعیل هم، چون اگر اسماعیل راضی نبود که اصلا کل قضیه مثل یه جنایت میشد، ولی هر دو به اونچه میکردن باور داشتن، قربانی شدن و قربانی کردن هر دو گذشت بود، هر دو بزرگ بود، و سختی این فعل فقط با ایمان و یقین به خدا ممکن بود، شاید از نظر ما درخواست خیلی بزرگ بود و شاید با معیار ما غیر منطقی، ولی هر چی عاشق بیشتر ادعا کنه، خوب امتحان و درخواست هم به سمت غیر ممکن بودن سوق پیدا میکنه، اگر به اندازه ابراهیم خدا رو بشناسی و بخواهی، خوب طبعا هم باید به این سختی امتحان بشی، محک زده بشی، اینه قانونه عشق بازی در سطح عالی، شاید هم اگر به اندازه ابراهیم خدا رو بشناسی، اونوقت میدونی که مهربون تر از اینه که بخواد واقعا اسماعیلت رو قربانی شده ببینه، پس زنده باد یاده عید قربان، یاده اثبات عشقه انسان به خدا

2006-12-27T20:49:00.000-05:00

آلای عزیزم منو به بازی دعوت کرده و من هم که اصولا بازیگوش هستم و برای بازی احتیاج به دعوت ندارم، مشکل اینه که از اعتراف کردن خوشم نمیاد، به هر حال نظر به اینکه یه بازی بیشتر نیست و اعتراف هم یکبارش بد نیست لذا اینها مواردی هستن که میتونم ذکر کنم، قبلا اخطار میکنم که مطالبی که میگم اصلا خوشایند نخواهند بود

اول، یه صحنه هست که من هیچ وقت فراموش نمیکنم، یه روزه بارونی، یه زن و شوهر، کنار خیابون ایستادن منتظرن که ماشینی سوارشون کنه، شوهر یه دختر بچه سه-چهار ساله بغلشه و دست یه پسر پنج-شش ساله رو گرفته و خانمش با شکمی بزرگ، بارداره و یک دستش رو ستون کمرش کرده، ماشین ها سریع رد، کسی نمی ایسته، من تو پیاده روی طرف دیگه خیابون وایسادم، وخودم رو میبینم، و فکر میکنم آینده همینه، همون جا به خودم گفتم ازدواج اشتباهه و بچه دار شدن جنایت، بنا به محاسباتم این منظره رو سیزده سال پیش دیدم

دوم، تو خوردنی ها فقط از عدس پلو با کشمش بدم میاد، اونم دوست داشتم تا اینکه حدودا شش سال پیش تو سالن تشریح، موقع تشریح، وقتی معده رو باز کردیم به اندازه یه دیس عدس پلو با کشمش ریخت بیرون، خوب این تمام ماجرا نیست، چون یکی از بچه ها گفت طرف اعدامی بوده و این آخرین غذایی بوده که بهش دادن، بعد دیگه هیچ کس چیزی نگفت

سوم، اگر فکر میکنید که معجزه اتفاق نمیافته و یا اینکه دورانه معجزه سر اومده باید بگم سخت در اشتباهید، برای من معجزه اتفاق افتاده دقیقا در روز عاشورای سال هزار و سیصد و هفتاد و سه و در نتیجه اون معجزس که من هنوز زندم

چهارم، هیچ وقت بدی های کسی رو نمیتونم ببینم، کافیه یه نفر یه خوبی از خودش نشون بده، یا یه دستی از محبت به سرم بکشه، بعدش دیگه هر بلایی هم که سرم بیاره حالیم نمیشه، بعد من دیگه مثل سگ بهش وفادار میمونم، خوشبختانه این اواخر این عادته بد رو دارم از دست میدم

پنجم، همیشه خواب هایه رنگی میبینم، تو خواب هام معمولا گلابی ها زردن، چشم ها سبزن، و لباس ها آبی، اگر تو خوابم نقشی به خودم واگذار کنم، معمولا نقشه یه چوپان با یه گله بزه

شب یلدا که گذشته، وتازه دوستان هم که یا قبلا مثه آلا و مانی اعتراف کردن و یا اینکه مثل نگار نوشتن رو ترک کردن و یا اینکه مثه دیگران اصلا جسارت ندارم که اسم بازی رو جلوشون بیارم، با این حال نگار رو دعوت میکنم

2006-12-19T16:33:00.000-05:00

چند ماهی می شد که کلاس رو ترک کرده بودم، البته تو اون کلاس کار خاصی نمیکردیم به جز حرف زدن در مورد خودمون و شنیدن از دیگران در مورد خودشون، اینکه چطور میخوان بر مشکله چاقیشون غلبه کنن و یا چطور تونستن غلبه کنن و یا اینکه چرا میخوان لاغر بشن، اینکه چه اهمیتی داشت و اینکه اصلا اهمیتی داشت؟ و اینکه اینکار رو برا خودشون میکردن یا برا یه نفر دیگه، خصوصیت کلاس این بود که اونهایی که بیشتر چاق بودن بیشتر میتونستن حرف بزنن، کلا بیشتر مورد توجه و محبت بودن، و اصلا هر چی چاق تر بودی تو اون کلاس جذاب تر به حساب میومدی، انگار یه حس برادرانه یا خواهرانه ای بین افراد کلاس بود که با مقدار چربی ارتباط داشت، شاید هم دلیل دیگه ای داشت، از یه جهت که محدودیت پیدا میشه، از جهات دیگه جبران میشه، تو کلاس هم همینطور بود، اونها که چاقتر بودن، خوش سخن تر بودن، انگار دلیلی داشتن که حرف بزنن، و انگار حرفشون شنیدنی تر بود، حرفشون واقعی تر هم بود، چون دلیلش خودشون بودن، من تو کلاس از همه ساکت تر بودم، چون از همه کمتر چاق بودم، یا از همه لاغر تر بودم، و برای چی میرفتم؟ شاید از اینکه دوباره چاق بشم میترسیدم ، شاید به خاطر شنیدن داستان دیگران میرفتم، شاید برا این میرفتم تا یاد بگیرم تغییر کنم، شاید هم برا این میرفتم چون نیاز به تغییر داشتم، شاید نه تغییر فیزیکی، شاید تغییر روحی، این کلاس جای خوبی بود برای یاد آوری، که تلاش فیزیکی در عین سخت تر بودن امکان پذیره، شاید چون نیازش قابل تشخیصه، شاید چون توجیه پذیره، وشاید چون دستور العمل داره، ولی نیاز به تغییره روحی قابل تشخیص نیست، و چون دستورالعمل نداره انگار قابل انجام هم نیست، حالا دوباره تو کلاس ها شرکت میکنم، تا سرنخی پیدا کنم

2006-12-16T15:06:00.000-05:00

خوب بودن، بد است

بد بودن، جذاب است

خوب بودن آسان و بی فایده است

بد بودن سخت و سودمند است

خوب، احمق به نظر میرسد

بد، جلوه ای ستودنی دارد

محبت کردن نشانه ضعف است

بی محلی از قدرت ناشی میشود

2006-12-11T16:42:00.001-05:00

زندگی خیلی عادی پیش میره
تا اینکه فرصتها پیش میان
نردبونایی که رسیدن رو راحت تر میکنن
زندگی خیلی عادی پیش میره
تا اینکه اشتباها پیش میان
مارهایی که بر میگردونن پله اول
زندگی خیلی عادی پیش میره
تا اینکه ما طاس رو میندازیم

2006-12-07T17:44:00.000-05:00

موندن یا مونده شدن

خوردن یا خورده شدن

خواندن یا خوانده شدن

رفتن یا رونده شدن

کاشتن یا کاشته شدن

افتادن یا پرت شدن

رسیدن یا رسیده شدن

سریدن یا لیز شدن

لرزیدن یا لرزه شدن

خندیدن یا خنده شدن

دیدن یا دیده شدن

کشیدن یا پاره شدن

شنیدن یا شنیده شدن

بوئیدن یا بد بوشدن

خزیدن یا خزه شدن

رقصیدن یا رقصونده شدن

پوشیدن یا پوشیده شدن

گرفتن یا آزاد شدن

ریختن یا راکد شدن

تولد یا پیله شدن

آفریدن یا بنده شدن

نگاه کردن یا آینه شدن

نوشتن یا پاک شدن

ارتباط یا بی ربط شدن

نقاشی یا نقش شدن

خوشحالی یا بی غم شدن

تفکر یا بی معنی شدن

تعادل یا تکرار شدن

بودن یا طولانی شدن

ادامه دارد

2006-12-07T12:43:00.000-05:00

چرا این روزها علیرغم داشتن این جامعه متمدن ، هنوز جنگ بخشی جدایی ناپذیر از تاریخ معاصره؟ خوب جواب دادن به این سوال حتی سالها پیش هم چندان مشکل نبوده ، برای مثال به توصیف جورج اورول در مورد ماهیت جنگ در دوران مدرن توجه کنید

اگر جنگ را با معیار های جنگهای پیشین بسنجیم خواهیم دید که مکر و فریبی بیش نیست، به جنگ میان حیواناتی شاخدار میماند که زاویه شاخ آنها طوریست که نمیتوانند به هم آسیب برسانند. چنین جنگی به رغم غیر واقعی بودن بی معنا نیست، مازاد کالاهای مصرفی را میبلعد و جو ذهنی ویژه ای که جامعه طبقاتی به آن نیاز دارد را تامین میکند. بنابراین در جنگهای کوچک و بزرگ امروز هدف از جنگ تصرف یک سرزمین یا نجات یک عده افراد انسانی نیست، هدف جلوگیری از تسخیر سرزمین خودی هم نیست، هدف از جنگ این است که ساخت طبقاتی جامعه باقی بماند...، از آن گذشته ذهنیت وجود جنگ خود راهی برای توجیه هر پیشامدی و تداوم انجام اعمال غیر ضروریست...، بنابراین این شعار که "جنگ صلح است" معنایی واقعی دارد

برگزیده از کتاب 1984 نوشته جورج اورول

2006-12-06T18:46:00.000-05:00

دوستش داری یا عاشقشی؟ این سوالیه که من همیشه درست وقتی که دارم چهار نعل به طرفش میتازم تا بهش بگم دوستت دارم یا عاشقتم ، از خودم میپرسم؛ اصولا شاید در نگاه اول فرقی نداشته باشه ولی آخه ببین دکتر شریعتی چی میگه

عشق جوششی یکجانبه است میان دو بیگانه، جرقه ایست در تاریکی بین دو نفر که همدیگر را نمیبینند، اما دوست داشتن در روشنایی ریشه میبندد، از این رو همیشه بعد از آشنایی پدید می آید

خوب با توجه به جمله فوق اگر بگم عاشقم، اونوقت متعاقبش جوشی، یکجانبه، بیگانه، جرقه، زود گذر، تاریک و کور هم هستم

دکتر شریعتی در ادامه میگه

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی در فهمیدن و اندیشیدن نیست، اما دوست داشتن از سرحد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن را نیز از زمین می کند

مبرهن است که وقتی بگی عاشقم، مجنون هم هستم هم باهاش میاد ، که بدم نیست، از طرف دیگه باید از مرزه عقل گذشت

در ادامه دکتر شریعتی اضافه میکنه

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق میآفریند و دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می یابد

آفریدن زیبایی کاره سختی نیست چون بستگی به تعریف و ملاک زیبایی میتونه متفاوت باشه، در هر صورت اون بدون نیازه به آفرینش زیبایی از طرفه من، خودش از انواع زیبایی بهره منده

در ادامه

عشق یک فریب بزرگ و قویست و دوست داشتن یک صداقته راستین و صمیمی، بی انتها و مطلق

اینجا با هر دو قسمت مشکله فهمیدن دارم، چه فریبش و چه صداقتش، نمیدونم چرا

دکتر شریعتی میگه

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن

البته شنا کردن میچسبه ولی به هر حال من چه تو دریا غرق بشم و یا شنا کنم، دریا براش هیچ فرقی نمیکنه، آره دریا؟ همینطوره؟

دکتر شریعتی اضافه میکنه

عشق بینایی را میگیرد و دوست داشتن بینایی میدهد

آره اصولا میگن که عشق آدم رو کور میکنه، برای دوست داشتن باید یه حداقل از توان بینایی رو داشت

در ادامه دکتر شریعتی میگه

عشق خشن است و شدید، در عین حال ناپایدار، آمیخته با شک و نامطمئن، اما دوست داشتن لطیف است و نرم و در عین حال سراپا یقین و شک ناپذیر

در این مورد نظری ندارم

دکتر شریعتی اضافه میکنه

از عشق هر چه بیشتر مینوشیم سیراب تر میشویم و از دوست داشتن هر چه بیشتر تشنه تر

هر چی فکر میکنم میبینم که برعکسش هم میتونه مصداق داشته باشه

اما در ادامه دکتر شریعتی به نکته مهمی اشاره میکنه، رقیب

در عشق رقیب منفور است، که حسد شاخصه عشق است، چون عاشق معشوق را طعمه خویش میبیند و همواره در اضطراب است که دیگری معشوق را از چنگش نرباید، و اگر ربود، با هر دو دشمنی میورزد و معشوق در نظرش منفور گردد، اما دوست داشتن از جنس ایمان است و ایمان مطلق است، بی مرز است، انگار از جنس این عالم نیست

با توجه به اینکه عاشقه مربوطه قبلا بیناییش که همون بصیرتش باشه رو هم قبلا از دست داده، طبیعی که دیگه هیچی جلو دارش نیست، خوب و بد معشوق هم براش مهم نیست، فقط مالکیت و خوردن سند به نامش براش مهمه، در مورد دوم، فکر کنم که معشوق هر چه تحسین کننده بیشتر داشته باشه، تائیدی بر کمال معشوق و انتخاب درست عاشقه
در انتها دکتر شریعتی میگه

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن، عشق غذا خوردنه یک حریصه گرسنه است و دوست داشتن همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن است

برا همین، همونطور که قبلا گفتم، هر وقت شروع میکنم چهار نعل به طرفش تاختن، افسار خودم رو سخت میکشم و از خودم سوال میکنم که دنبال چی هستی؟ دنبال لذت؟ دنبال پناه؟ دنبال غذا؟ یا همزبان؟ و آیا میتونی ادعا کنی که شناختت از اون تو رو به سمتش میکشونه و یا عدم شناختت، و اینکه میخوای مالکش بشی و یا اینکه ازش روشنایی بگیری و تحسینش کنی؟

مطالب نقل شده از کتاب کویر دکتر شریعتی

2006-12-03T13:07:00.000-05:00

یکی از دوستان خوبم یه آهنگ خاطره انگیز از ایگلز رو تو بلاگش گذاشته و من از شنیدنش خیلی لذت بردم، نمیدونم چرا ولی گوش دادن به بعضی از آهنگ ها حسی به آدم میده که انگار خیلی خاطره انگیز بودن، در حالی که ممکنه اصلا خاطره خاصی هم در کار نبوده، و این احتمالا جادویه موسیقیه که چنین حسی رو ایجاد میکنه

امروز اینجا برف قشنگی داره میاد و از خوشبختی چون امروز تعطیله و رفت و آمد کمه، هنوز خیلی برف پا نخورده و بکر هست که میشه روشون قدم زد و این حس خوب رو داشت که آره تو اولین نفری هستی که از این مسیر رد میشی، انگار برف میتونه حقیقتی که هزاران نفر قبلا از اینجا رد شدن رو واقعا بپوشونه، حداقل تا وقتی جای پایی رو برف نیست که اینطوره، اما اونایه دیگه ای که نمیخوان برن تو برف قدم بزنن، یا دوست دارن برف رو از پشت پنجره نگاه کنن، بهشون پیشنهاد میکنم به اهنگ اول و آهنگ آخر از این آلبوم استینگ گوش کنن

2006-12-02T16:50:00.001-05:00

ایام کریسمس هم اومد و شور و حال مردم و سرمای هوا معجون عجیبی درست کرده به طوری که من رو هم تحت تاثیر گذاشته، به نظرم خیلی بیشتر از عید خودمون هیجان انگیزه، شاید به خاطر اینه که اینجا آدم از نظر سمعی و بصری بیشتر با کریسمس ارتباط بر قرار میکنه، توی کوچه خیابونا، سردر خونه ها، توی پارکها و تو فروشگاها، همه جا، اونقدر چراغونی، اونقدر موزیک و اونقدر شور و نشاط موج میزنه که آدم حس میکنه واقعا خبریه و باید خودشو همراه با بقیه در این نشاط سهیم کنه، بر خلاف ایران که ایام عید بیشتر یه یورش برای خریدن میوه و آجیل و آمادگی برای پذیرایی از مهموناست، اینجا به جز شکلات، تقریبا بقیه خوردنی ها در لیست خرید مردم جایی ندارن، در عوض همه به فکر خریدن انواع و اقسام کالا ها برای دیگران و خودشون هستن، هدیه دادن و هدیه گرفتن به نظرم مهمترین سنت کریسمسه، و حقیقت هم اینه که همه از گرفتن هدیه خوشحال میشن، ایران که در ایام عید قیمت ها چند برابر گرون میشه و معمولا دیگه پایین هم نمیاد، اما اینجا همه چیز ارزون تر و فراوان تر از همیشه میشه، از مهمونی رفتن هم خبری نیست، در عوض دوستان معمولا با هم میرن بیرون، برای نوشیدن یا خوردن مثل یه پارتی کوچیک، نکته دیگه درخت هایه تزئین شده کریسمس هستن که حرف اول رو همه جا میزنن، خوشبختانه خیلی از مردم از درختهایه مصنوعی یا درخت هایه ریشه دار که قابل کاشتن هستن استفاده میکنن، خیلی ها هم درخت هایه جلوی خونشون رو تزئین میکنن، معمولا تو میدون اصلی شهر و یا جلوی ساختمون شهرداری یه درخت کاج عظیم رو تزئین میکنن که خیلی دیدنیه، فرستادن و گرفتن کارت پستال رو هم نباید فراموش کرد

2006-12-01T12:21:00.000-05:00

همینطور نگاه میکردم، به خودش، به نوشته هاش، به نقاشی هاش، به راه رفتنش، به حرف زدنش، به شعرهاش، به دوست هاش، به ...، مطمئن بودم که زیبان، فقط مشکل این بود که نمیدونستم چی تو اونا زیباست، زیبا بودن ولی دلیلی برای زیباییشون پیدا نمیکردم، ممکن بود که فردا دیگه زیبا نباشن؟

2006-11-27T19:50:00.001-05:00

برش ، نمایه داخلی

کیوی ، یه گلوله پشمالویه قهوه ای رنگ که دیدن و لمسش آدم رو یاده موش میندازه، ولی یه برش از همین کیوی، یه معجزس، چه از نظر رنگه سبزه اغواگرش، و چه از نظر نظم و زیبایی که هسته هایه سیاه در زمینه سبز ایجاد میکنن، سنگ های گرانیتی هم بدون برش دادن چیزی از زیبایی نشون نمیدن، مثال دیگه برش تنه درخته، حتی یخ وقتی برش میخوره زیبا میشه و مفهوم پیدا میکنه، کاغذ رنگی های برش خورده، موهایه برش خورده، دامن هایه برش خورده، دامنه های برش خورده دشت ها و کوه ها و دره ها، و و و و

برش یه کیک هم زیباست، هم همون مزه رو میده و هم فرصت سهیم کردن دیگران رو در لذت خوردن کیک میده، تو تولد ها یا تو عروسی ها، هر چه قدر هم که کیک کوچیک باشه، و هر چقدر هم که دوستان و مهمونا زیاد باشن، باز هم میشه کیک رو خیلی نازک برش داد تا بهمه برسه

این روزا برش میگیرن حتی بدون نیاز به لمس کردن، نمونش دستگاه هایی که تو فرودگاه چمدون ها رو از توش رد میکنن، یا دستگاه هایه ام. آر. آی. که هزار جور برش از داخل بدن رو برای مقاصد پزشکی نشون میده

2006-11-26T12:52:00.000-05:00

اگر قفلی هست که بالاخره باید باز بشه، که اصولا قفل ها برا اون ساخته شدن که باز بشن، ولی هنوز باز نشده یا کلیدش هنوز پیدا نشده یا صاحبش فکر کرده که هنوز کلید مناسب براش پیدا نشده و برا همین هیچ کلیدی رو بهش امتحان نکرده، اونوقت باید مراقب بود، اصولا بهتره که قفل ها با کلید اشتباهی هم که شده هرازگاهی امتحان بشن، تا اینکه کلا به حال خودشون رها بشن، آخه قفل ها اگر به حال خودشون رها بشن زنگ میزنن و دیگه هیچ وقت، حتی با کلید خودشون هم باز نمیشن

2006-11-24T22:11:00.000-05:00

بعضی وقتها خوبه که آدم همینطوری بدون برنامه پاشه راه بیافته، طوری بره که انگار نرفته، نه که نرفته باشه، نه، یعنی جوری بره که انگار جایه دوری نرفته، که هرکی ندونه فکر کنه که همین دوروبره، چیزایی که معمولا با خودش بر میداره، بر نداره، مثل کیف، مثل کوله، مثل چمدون، و بعد بره، مهم هم نیست که با چی بره، اول پیاده بره، اگر اتوبوس دید با اتوبوس بره، اگر ته خطه اتوبوس به مترو رسید خوب با مترو هم بره، اگر مترو هم به آخر رسید اونوقت ببینه که چطور میشه بازم رفت، میتونه کناره جاده وایسه و ببینه کسی سوارش میکنه یا نه، یا اینکه بره تو یه ترمینال و یه بلیط برا یه جایی که تا حالا اسمشم نشنیده بگیره و بره اونجا، اونوقت، وقتی که فکر کرد که واقعا به ناکجاآباد رسیده، یا وقتی که فکر کرده که دیگه نباید بره، اونوقت برگرده، اگر برگشت، اونوقت یه خاطره برای خودش درست کرده، و اگر بر نگشت، یه خاطره از خودش درست کرده

2006-11-22T21:28:00.000-05:00

چرا اونهایی که باید بیان نمیان و چرا اونهایی که باید برن نمیرن؟ چرا اونهایی که باید بچه دار بشن نمیشن و اونهایه دیگه مرتب بچه میارن؟ چرا کتابهایی که باید خونده بشن چاپ نمیشن و کتاب هایی که چندان نوشتنی نیستن چاپ میشن؟ چرا اونهایی که دوسشون داریم براشون بی ارزشیم و اونهایی که دوسمون دارن برامون بی ارزش ؟ چرا چیزهایی که برامون خوبن بد مزن و اونهایی که برامون سم ن خوشمزه؟ چرا دیگه برف رو به اندازه بچه گیها دوست نداریم و بچه گیمون مثل برف آب شده؟ چرا به کسی دوستت دارم گفتن سخت شده و ابراز تنفر راحت؟ چرا ساعاتی که ورزش میکنیم کمتر میشن و ساعاتی که به ورزش کردن فکر میکنیم بیشتر؟

2006-11-22T20:35:00.000-05:00

من که انکار نکردم! میدونم که اونقدر زیبایی که چه تحسینت بکنم یا نه فرقی نمیکنه، که اونقدرتحسین کنندهء از من بهتر داری که اگر به دریا بریزیشون دریا پر میشه و میدونم اونقدر قوی و مستقلی که به کمکه هیچ کس نیازی نداری، اگر هم گاهی مضطرب به نظر میرسی اونهم کلکه خودته که تا درجه آخره مجذوب کنندگی بتازی، تو که اگر در شب ببینمت شب رو به روز تبدیل میکنی و اگر در روز ببینمت ساعت رو از حرکت میندازی

2006-11-21T19:57:00.001-05:00

فرضیه اول : هر تخم مرغ نقاط قوت و نقاط ضعف داره
فرضیه دوم : هر آدم نقاط قوت و نقاط ضعف داره
فرضیه سوم : تخم مرغ ها به همین دلیل به هم ضربه نمیزنن
فرضیه چهارم: آدم ها به همین دلیل به هم ضربه میزنن
فرضیه پنجم: نتیجه ضربه میتونه شکستن باشه
فرضیه اصلی : نمیشه همیشه مطمئن بود که میشکنی یا شکسته میشی

روش مطالعه : نیمرو
مواد لازم: تخم مرغ به تعداد زیاد
شرح آزمایش: قبل از شروع آزمایش توصیه میکنم که ماهیتابه با گنجایش بالا انتخاب کنید چون ممکنه آزمایش بیشتر از انتظارتون طول بکشه و معنیش تخم مرغ بیشتره، سپس دو تخم مرغ رو بردارید و اونها رو طوری نگه دارید که از طرف شکمشون قابل دسترس باشن، خوب حالا احتمال بدید که راستیه میشکنه یا چپیه و اونها رو به هم بکوبید، به همین راحتی، آیا پیشبینی شما درست بود؟ اگر اینطور بود میتونید آزمایش رو همین جا ختم کنید، ولی آیا مطمئنید که میتونید آزمایش رو با همین نتیجه برایه دو تا تخم مرغ دیگه تکرار کنید و باز هم نتیجه طبق پیش بینی شما باشه؟ پس امتحان کنید! تکرار کنید تا مطمئن بشید، توصیه میکنم یه تخم مرغ رو ثابت نگه دارید و دومی رو به اون بکوبید تا همیشه نیروی یکسانی به کار برده باشید، میتونید تخم مرغی رو که سالم میمونه با تخم مرغ جدیدی به هم بکوبید و ببینید که میتونه تا چند تا تخم مرغ رو بشکنه و شکسته نشه، توجه: تخم مرغ ها باید حتما متعلق به یه شانه یا جعبه یکسان باشند، میتونید تخم مرغ ها رو از سر به شکم، از شکم به سر، از شکم به ته، از ته به شکم، و هر حالت قابل تصور و غیر قابل تصوره دیگه ای به هم بکوبید، مهم اینه که اونا رو به هم بکوبید و نگرانه چیزه دیگه ای نباشید

نتایج: اول) در قابل پیشبینی ترین حالت اگر تخم مرغی رو از سره تیزش به شکمه تخم مرغ دیگه ای بزنید احتمال شکستن تخم مرغ دوم بیشتره ولی بعد از چند تخم مرغ، خودش هم بالاخره میشکنه، در سایر حالات عملا احتمال شکستن پنجاه پنجاه برآورد شد. دوم) انجام ازمایش در مورد آدم خطرناک بوده و توصیه نمیشود. سوم) آدم هایی که به دیگران ضربه میزنن ریسک خیلی بزرگی میکنن چون احتمال شکستن برای هر دو طرف وجود داره

2006-11-19T19:06:00.000-05:00

همیشه این نیست که جریان رو پیدا کنی و بگی آهان دنبالش میرم، حداقل اگر دنبال سرچشمه باشی این نیست

2006-11-19T19:00:00.000-05:00

از همون اول اومده بود که ثابت کنه میشه انتخاب کرد، میشه نپسندید و میشه بهترش رو پیدا کرد، از همون وقتی که یکی دو ماهش بیشتر نبود، وقتی که مامانش خواست شیرخشک به خوردش بده و اون خوشش نیومد، دست خودش نبود، شیر خشک هم بد مزه بود و هم بد بو، دهنش بوی بد میگرفت، پس تصمیم گرفت که نخوره، و هر کاری که کردن نخورد، بالاخره درست در لحظه ای که از گشنگی و گریه چاره ای جز خوردن نداشت، معجزه ای شد و گفتن که شیره گاو بهش بدن که شاید بخوره، و بدک نبود و خورد، و اینطور بود که اولین مبارزه رو برد

2006-10-28T22:09:00.000-04:00

چند روز پیش اینجا اخبار نشون داد که یه دوقلو به دنیا اومدن، درست مثل لاله و لادن، یه عکس هم از لاله و لادن نشون داد، من یاد اون روزی افتادم که شنیدم میخوان از هم جدا شن، یاد اون که اون روز چقدر با تصمیمشون موافق بودم، که حتی اونقدر موافق بودم که احتمال مردنشون رو ندیده گرفتم، حتی وقتی بعد از جراحی دوام نیاوردن، من بازم کم نیاوردم، و از تصمیمشون دفاع کردم، و گفتم مردن بهتر از اون بود، که حالا راحت شدن، ولی الان، از خودم حالم بهم میخوره، چون من همیشه میگم اگر آدم با انجام کاری موافقه، در نتیجه اون کار شریکه، اون موقع فکر میکردم که حتی شکست در جراحی براشون نتیجه خوبیه، یادمه یه بار چند سال پیش تو دانشگاه دیده بودمشون، که لبخند میزدن، و چقدر لبخند زدن در اون شرایط سخته، ولی لبخندشون واقعی بود، و از لبخندشون میتونستی خوده واقعیشون رو ببینی، جدا از هم، شاید هم خیلی نزدیک تر به هم، و آخرین چیزی که ازشون دیدم، تو تلوزیون بود، که چند روز قبل از جراحی، از یه پنجره داشتن به ماه نگاه میکردن، و چند شبه بعدش، شاید از ماه به پنجره نگاه میکردن، به هر حال، الان فکر میکنم کاش اینکارو نکرده بودن، راستی یادمه که یکیشون همیشه ساکت بود، و من همیشه میپرسیدم چرا، شاید مخالف بود، شاید هم چیزی برا گفتن نبود

2006-10-27T19:35:00.000-04:00

در بین کسانی که میشناسم از همه بیشتر اونهایی رو دوست دارم که در هر وضعیت روحی که هستن، در مواجهه با دیگران چیزی نشون نمیدن، اینطور نیست که یه روز اخم کنن، یه روز جواب سلام آدم رو بدن و یه روز ندن یا یه روز چنان سرد برخورد کنن که انگار از آدم متنفرن به طوری آدم از خودش بدش میاد، در بین همه استثنایی تر اونهایی هستن که با لبخند از خواب بیدار میشن، همیشه با لبخند از خواب بیدار میشن، میدونم شاید سخته که چنین شانسی رو داشته باشیم که از خواب بیدار شدن دوستی رو ببینیم، حتی برایه نزدیک ترین دوستان، ولی من خوشحالم که چنین شانسی رو در مورد خیلی از دوستام داشتم و دوستان لبخند به لب رو وقتی از خواب بیدار میشن دیدم، شما چطور؟ حداقل در مورد خودتون چی؟ فکر میکنید با لبخند از خواب بیدار میشید

2006-10-25T19:18:00.000-04:00

بعضی وقتی ها یه حس سرگیجه جالبی بهم دست میده که بعضی وقتها از خستگیه، بعضی وقتها از وارد شدن به یه جای جدیده و بعضی وقتها از گم کردن راه و جهت

2006-10-24T21:02:00.000-04:00

چقدر دلم برا یه مسافرته شبانه تنگ شده، مخصوصا که تو یه جاده خلوت، یا دیر وقت باشه، که ماشینا کمتر میرن و میان، که وقتی از روبه رو به ماشینی نزدیک میشیم با چراغامون با هم صحبت میکنیم، یه نور بالا، یه نور پایین، تا اینکه به هم میرسیم و مثل دو تا گلوله نور از هم رد میشیم، یا وقتی که از یه اتوبوس یا کامیون سبقت میگیری، میفتی جلوش، اونوقت راننده مشتیش چراغاش رو خاموش میکنه، تا نورش نزنه تو آینت، میزاره حسابی از تاریکی لذت ببری، با نوره چراغایه تو راهش رو ادامه میده و فقط وقتی چراغاش رو روشن میکنه که تو حسابی ازش دور شدی

2006-10-24T21:01:00.000-04:00

نمیدونم چرا از قدیم گفتن که آقا اگر نمیتونید یا نمیخواهید کاری رو انجام بدید، قولشو به کسی ندید، ولی من در مورد خودم مخالفم، آقا به من وعده بدید، عمل هم نکنید،برا من هیچ خیالی نیست، برا شما هم که مالیات نداره، ولی در عوض تا وقتی که مسلّم نشده به وعدتون عمل نمیکنید منو خوشحال کردید، مثلا وقتی که باهام قرار میزارید یا مثلا میگید با هم میریم یه جایی، و اصلا هم خیاله اومدن یا رفتن با من رو ندارید، خیلی هم خوبه، باور کنید من تا آخرین لحظه که خوشحالم که هیچ، حتی بعدش هم هنوز امیدوار میمونم

یادآوری میکنم که من هیچ نسبتی با سنگ پای قزوین ندارم

2006-10-24T20:58:00.000-04:00

دو تا جمله هستن که همیشه شنیدنشون یه شوره عجیبی در من ایجاد میکنه، چه وقتی خیلی بچه بودم، وچه حالا که یکم بزرگتر شدم، هنوز هم وقتی کسی این دو جمله رو میگه، همون هیجان رو در من ایجاد میکنه، جمله ها خیلی شبیه همن، در حقیقت فقط یک کلمشون با هم فرق داره، جمله اول اینه: صبر کن وقتی که همه اومدن، اونوقت...، و جمله دوم اینه: صبر کن وقتی که همه رفتن، اونوقت...، دو تا جمله ساده، ولی هیجان انگیز، فکرشو بکن قراره وقتی همه اومدن چی بشه؟ یا فکرشو بکن وقتی همه رفتن قراره چیکار کنیم؟ آره، فکرشو بکن

2006-10-22T14:06:00.000-04:00

پریروز اینجا اولین برف اومد

2006-10-21T23:12:00.000-04:00

مبایلش بود که زنگ میخورد ؟ هنوز کاملا تاریک بود؟ پتو رو زد کنار و پرید طرفه میز، حتما مادرش بود، بی اختیار تو تاریکی لبخندی زد،حتما بازم اختلاف ساعت رو فراموش کرده که چهاره صبح زنگ زده اینجا! گوشی تو تاریکی خاموش و روشن میشد و یه تلالو آبی رویه همه چیز مینداخت، یاد خوابی افتاد که تا چند لحظه پیش داشت میدید، تو خواب یه ماهی داشت تو شیکمش شنا میکرد، شماره نیافتاده بود، گوشی رو برداشت

" هه لو"

"سلام ، منم"

با اولین ارتعاشه پرده گوشش توسط صدا، در کمتر از میلیاردم ثانیه شناختش...، صدا همون صدا بود، درست مثل آخرین باری که شنیده بودش، انگار که دیروز بود، آزاد شدن آدرنالین رو تو خونش حس کرد، قلبش مثل یه خرگوش تو قفسه سینه جست و خیز کرد، یه نفس عمیق کشید

"ببخشید! شما؟"

"
منم، ببین نمیخوام زیاد وقتت رو بگیرم، شمارت رو از پسر عموت گرفتم، میدونم که خیلی احمقانس که بعد از دو سال بخوام باهات تماس بگیرم، که چی، که چند روزه دیگه عروسی میکنم؟ خیلی مسخرس نه؟ و با اینکه تو دیگه اصلا برام مهم نیستی این چند روزه همش داشتم به تو فکر میکردم؟ خیلی مسخرس نه؟ به هر حال فکر کردم اگر بهت زنگ بزنم و باهات خداحافظی کنم شاید حالم بهتر بشه، نمیدونم شاید از شره این احساس خیانت مسخره ای که دارم خلاص بشم، میدونم اونجا با موطلایی هایه چشم آبی میگردی و منو فراموش کردی درسته؟

یاد موهاش افتاد، مشکیه مشکی، با اون موجهایه عجیب و طراوته مست کنندش، هیچ عوض نشده بود، بدون حاشیه اصله مطلب رو گفته بود، هیچ وقت اهله بازی کردن نبود، ببخشید شما کی هستید و ببخشید من فلانی هستم براش بی معنی بود، میدونست که شماره کی رو گرفته و میدونست چی میخواد بگه، ولی واقعا میدونست برا چی زنگ زده؟ این یه ذره غیره عادی بود، اون دختری که میشناخت از این کارا نمیکرد، یا حداقل بروز نمیداد که از این کارا میکنه، و حالا چی باید بهش بگه؟ یه تبریک رسمی و آرزوی خوشبختی در زندگی؟ غیر از این هم نمیتونه باشه، فیلم که نبود، که عاشق قدیمی در آخرین لحظه سر برسه و عروس بپره ترکه اسبش و با هم فرار کنن! اووه تازه به اندازه یکی دوتا اقیانوس هم از هم فاصله فیزیکی و شیمیایی دارن! صداش رو تا اونجا که میشد جدی و رسمی کرد و گفت

"
آره، درسته، خیلی مسخرس! احساسه خیانتت رو میگم، واقعا مسخرس، اگه ساعت چهاره صبح نبود حتما کلی میخندیدم، ببین از شنیدن خبر ازدواجت خیلی خوشحال شدم و صمیمانه به تو و جنابه داماد خوشبخت تبریک میگم، لطفا به پایه هم پیر شید، همین، دیگه نمیدونم چی بگم، فقط امیدوارم پسر عموم رو ببینم تا شخصا ازش تشکر کنم که باعث شد سحر خیز بشم! در ضمن برای اینکه خیالت راحت بشه بزار بگم که خوب من هم دیر یا زود بهت خیانت میکنم و اینطوری بی حساب میشیم، خوب من فعلا کار دارم وباید برم بخوابم، لطفا شماره من رو فراموش کن و شب بخیر

"

در حالی که داشت قطع میکرد، در آخرین لحظه صداش رو شنید که میگفت

" تو رو خدا به من خیانت کن! تو رو خدا! تو رو خدا "

خرگوشه تو سینش دیگه به زحمت تکون میخورد، دکمه های مبایل چند لحظه روشن موندن تا قطره اشکی که از نوکه دماغش میچکید رو با تلالو آبیشون همراهی کنن و بعد همه جا تو تاریکی فرو رفت

2006-10-13T13:52:00.000-04:00

دیروز دوستی (ایرج) لطف کرد و نامه ای برام فرستاد، نامه از یک دوست برای دوست دیگه ای بود

"

از سهراب سپهری درنيويورك

به احمدرضا احمدی در ايران

اينجا پرنده ای نيستكه صدايش باشد

احمدرضای عزيز، تنبلی هم حدی دارد. اين را می دانم. ولی باور كن فكر تو هستم. و سپاسگزار نامه هايت. من به شدت در اين شهر مانده ام. آن هم در اين شهر بی پرنده و نا درخت. هنوز صدای پرنده نشنيده ام (چون پرنده نيست، صدايش هم نيست.) در همان اميرآباد خودمان توی هر درخت نارون يك خروار جيك جيك بود. نيويورك و جيك جيك؟ توقعی ندارم. من فقط هستم. و گاهی در اين شهر گولاش می خورم. مثل اينكه تو دوست داشتی و برايت جانشين قورمه سبزی بود. الهام گولاش كمتر است. غصه نبايد خورد. گولاش بايد خورد، و راه رفت، و نگاه كرد به چيزهای سرراه. مثل بچه های دبستانی، كه ضخامت زندگي‌‏شان بيشتر است. می دانی بايد رفت بطرفِ و يا شروع كرد به. من گاهی شروع می كنم. ولی هميشه نمی شود. هنوز صندلی اطاقم را شروع نكرده ام. وقت می خواهد. عمر نوح هم بدك نيست. ولی بايد قانع بود. و من هستم. مثلا يك چهارم قارقار كلاغ برای من بس است. يادم هست به يكی نوشتم: چهار سوم قناری را می شنوم. می بينی، قانع تر شده ام. راست است كه حجم قارقار بيشتر است، ولی در عوض خاصيت آن كمتر است
مادرم می گفت قار قار برای بعضی از دردها خاصيت دارد

من روزها نقاشی می كنم. هنوز روی ديوارهای دنيا برای تابلو جا هست. پس تندتر كار كنيم. بايد كار كرد. ولی نبايد دود چراغ خورد. اينجا دودهای زبرتر و خالص تری هست. دودهای با دوام و آب نرو. در كوچه كه راه می روی، گاه يك تكه دود صميمانه روی شانه ات می نشيند و اين تنها ملايمت اين شهر است. و گرنه آن جرثقيل كه از پنجره اطاق پيداست، نمی تواند صميمانه روی شانه كسی بنشيند. اصلا برازنده جرثقيل نيست. اگر اين كار را بكند به اصالت خانوادگی خود لطمه زده است. توی اين شهر نمی شود نرم بود و حيا كرد و تهنيت گفت. نمی شود تربچه خورد. ميان اين ساختمان های سنگين، تربچه خوردن كار جلفی است. مثل اين است كه بخواهی يك آسمان‌‏خراش را غلغلك بدهی
بايد رسوم اينجا را شناخت. در اينجا رسم اين است كه درخت برگ داشته باشد. در اين شهر نعناء پيدا می شود، ولی بايد آن را صادقانه خورد. اينجا رسم نيست كسی امتداد بدهد. نبايد فكر آدم روی زمين دراز بكشد. در اينجا از روی سيمان به بالا برای فكر كردن مناسب تر است. و يا از فلز به آن طرف. من نقاشی می كنم، ولی نقاشی من نسبت به گالری های اينجا مورب است. نقاشی از آن كارهاست. پوست آدم را می كند. و تازه طلبكار است. ولی نبايد به نقاشی رو داد، چون سوار آدم می شود

من خيلی ها را ديده ام كه به نقاشی سواری می دهند. بايد كمی مسلح بود، و بعد رفت دنبال نقاشی. گاه فكر می كنم شعر مهربان‌‏تر است

ولی نبايد زياد خوش خيال بود. من خيلی ها را شناخته ام كه از دست شعر به پليس شكايت كرده اند. بايد مواظب بود. من شب‌‏ها شعر می خوانم. هنوز ننوشته ام. خواهم نوشت

من نقاشی می كنم. شعر می خوانم. و يكتايی را می بينم. و گاه در خانه غذا می پزم و ظرف می شويم. و انگشت خودم را می برم. و چند روز از نقاشی باز می مانم. غذايی كه من می پزم خوشمزه می شود به شرطی كه چاشنی آن نمك باشد و فلفل و يك قاشق اغماض

غذاهای مادرم چه خوب بود. تازه من به او ايراد می گرفتم كه رنگ سبز خورش اسفناج چرا متمايل به كبودی است. آدم چه دير می فهمد. من چه دير فهميدم كه انسان يعنی عجالتا

ايران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه و روشنفكران بد و دشت های دلپذير

و همين

نيويورك، سوم رمضان

"

2006-10-08T19:53:00.000-04:00

نمیدونم تلاش برای بهم رسیدن سخت تره یا تلاش برای با هم بودن و یا اصلا تلاش برای این قضیه مطرحه و یا اصلا تلاش این وسط هیچکارس، یعنی هیچ فایده ای نداره، شاید یه طرفه اش فایده نداره؟ مثل چسب دوقلو، که باید حتما دوقلش با هم مخلوط بشن تا بتونن بچسبونن، معمولا یه قلش رزینه و قل دیگه کاتالیزور، ولی اینجا قضیه چسبوندن نیست، بیشتر چسبیدنه، واحتمالا همینه که کارو خراب میکنه، کی خوشش میاد کسی بهش بچسبه؟ خوب البته قبول دارم که بستگی داره کیه که میخواد بچسبه

این بحث مثل دور بسته میمونه که باطله، بنظرم این روزها یکی از تنها راه های با هم بودن که حداقل حس بدی به هیچ طرف قضیه نمیده، با هم بودن از راه دوره، یه کاره خاصی در یه زمان یکسان، مثلا هر کدوم تو خونه خودمون بشینیم و فلان سریال خاص رو در فلان ساعت خاص نگاه کنیم، یا مثل چت کردن، اجازه میدی تا دوقله چسب با هم قاطی بشن ولی کنترل کامل وجود داره و فقط کافیه دیسکانکت کنی تا کاتالیزور و رزین پونصد کیلومتر از هم دور بشن

شده که با ذوق و شوق به یه نفر بگید که فلان تابلو نقاشی رو بهترین نقاشی دنیا میدونید و اون در عوض بگه که حالش به هم میخوره از دیدنش؟ و شما حسی بهتون دست میده که انگار با ماهیتابه زدن تو صورتتون، ولی اونقدر پر رو هستید که از طرف میپرسید خوب به نظر تو کدوم تابلو بهترین نقاشی دنیاست و اون میگه فلان تابلو و شما چه خوشتون بیاد چه بدتون بیاد لال میشید

طبیعتا این پاراگراف آخر هیچ ربطی به پاراگراف اول و دوم نداشت ولی مشکل همینه که آدم نمیتونه این روزها راجع به اون چیزی که براش واقعا اهمیت داره حرف بزنه، چون اگر بزنه سریع دیسکانکتش میکنن یا با ماهیتابه میزنن تو صورتش یا تحریمش میکنن و دیگه باهاش سلام و علیک هم نمیکنن، و از همه بدتر اینکه اگر پوست کلفتی باشی و یا به عبارته دیگه پایه حرفت، عشقت، عقیدت، یا دوستیت بایستی اونوقت قضیه پیچیده تر میشه چون هیچ کدوم این تحریمات معنی واقعی برات ندارن، چون مثل چیزی میشی که فقط یه فرکانس خاص از نور ، صدا یا احساس رو دریافت میکنی و به چیزهایه دیگه پاسخ نمیدی

2006-10-08T19:52:00.000-04:00

شدم مثل بازیگری که نقشش رو نصفه بهش دادن، میره رویه سن و شروع میکنه به بازی کردن، ولی وسط نمایش، در حالی که بقیه بازیگرا دارن ادامه میدن، اون دیگه دیالوگ نداره، به دیگران گوش میکنه، به بازیشون نگاه میکنه، نمیدونه که هنوز بازیگره، یا اینکه نقشش تموم شده، فقط یه تماشاچیه؟، هنوز رویه صحنه، قاطیه بقیه بازیگرا، ولی نقشی نداره، بقیه بدون اون ادامه میدن، هیچ مشکلی نیست اگر اون نباشه، ولی اون هنوز فکر میکنه که باید تو نمایش باشه

درست مثل یه دانه که مشتاقانه با اولین رطوبتی که بهش رسید جوونه زد، غافل از اینکه رویه یه سطح سیمانی داره جوونه میزنه، و ریشه هاش ضعیف تر از اونن که بخوان تو سیمان فرو برن، و همین که جوونه زد، دیگه برگشت ناپذیره، نمیتونه بر گرده تو دونه و نمیتونه روی سیمان هم رشد کنه

2006-10-01T19:27:00.000-04:00

هوراس والپول: جهان براي آنان که مي انديشند کمدي است و براي آنان که احساس مي کنند تراژدی

نقل شده از بلاگ http://citizenkaveh.blogspot.com

2006-09-30T18:27:00.000-04:00

خیلی ظریف بود و خیلی سفید، بطوری که فکر میکردی اگر دستشو جلویه آفتاب بگیره حتما نور ازش رد میشه. موهاش بینهایت طلایی بود و حتی مژه هایه بلندش هم طلایی بودن، از همه استثنایی تر لبهاش بود، به جرات میشد بگی که یکی از کوچیک ترین و غنچه ای ترین دهن های عالم رو داشت بطوری که اگر مسابقه ای در این زمینه برگذار میشد، حتما یه پایه فینال بود

ولی این چیزا نظرمو به اون جلب نکرده بود، نظرم وقتی بهش جلب شد که دیدم داره وحشت زده به سقفه اتوبوس نگاه میکنه، نگاهش رو که تعقیب کردم دیدم که مشغول پاییدن پروازه زنبوری بود که از بخت بده هردوشون تو اتوبوس گیر افتاده بود. زنبوره هر چند لحظه یکبار وحشیانه شیرجه ای به طرف پنجره میزد و با فاصله یه وجب از صورته دختر رد میشد. حسابی عصبی شده بود و نمیتونست یه لحظه از زنبوره چشم برداره، چند لحظه بعد از تویه کوله پشتیش یه شاله بلند و زرد رنگ در آورد و اونو چند بار دوره سر و گردنش پیچید، به ایستگاهی رسیدیم و من باید پیاده میشدم، نفهمیدم بعدش چی شد

2006-09-20T17:26:00.000-04:00

از دورها که "دیده ام" شباهتی به زندگی ندیده است تا به حال
به چشم های سادگی
به رنگهای واقعی
سراب واره ای چه دور، دیده است تا به حال
-----
قدم قدم نزدیک تر شدیم
به آنچه شهر سبز مینمود
ولی چگونه سبزه ای؟
چریده اند گویی یا، نشانه حیاتشان
-----
به جای چشم، درون کاسه های آن پر از یخ است
نگاهه سرد
نظر، نمیکند درنگ
-----
عروس در کجاوه ای
به رویه دوشه موشها
به سویه بندره دریغ
به انتظار رفته ها
-----
عجب که سفره ای هنوز
پر از طعامه خاک هست
گروهکه گرسنگان
که لقمه لقمه میخورند
-----
بریدگان آبرو
که تشنگان حسرتند
پر از عطش مکیده اند
تمامه آب آرزو
-----
تحمل شب سیاه
فضای قبر
برای آنکه روز را ندیده است
چه راحت است
-----
کناره ساحل کویر
به انتظاره رویه او
کجاست قطره ز عشق
که تر کند لبان ما

2006-09-18T22:26:00.000-04:00

انگار عشق به یه چیزه خاص یا فرده خاص در ذات آدم نهفته اس ، خودمونم حواسمون نیست، شاید سالها حواسمون نباشه، ولی بعد یهو، در یه لحظه ، یکی یا یه چیزی رو ملاقات میکنی که انگار در تمام عمرت یه مدل ازش رو با خودت همه جا داشتی، تو هر چی که دوست داشتی ببینی، تو هرجا که دوست داشتی بری، تو هر چی که دوست داشتی بشنوی، تو هر چی که دوست داشتی بپوشی، تو هر چی که دوست داشتی بخوری، تو هر چی که تکونت داده، تو هر چی که بهت یه سیگناله خاص داده، بهت گفته به من توجه کن، بهت گفته من شبیه اونم، و تو ناخودآگاه همه اون چیزها رو همیشه انتخاب کردی، آره برا همینه که وقتی پیداش میکنی، میبینی که همه چیزت باهاش هماهنگه، رنگها، صداها، گلها، آدمها، کتاب ها، فیلم ها، گریه ها، خنده ها، عشق ها، نفرت ها، ضعف ها و قوت هات، همه و همه یه جوری با اون هماهنگن و ارتباط دارن، و چه حسی داره اون لحظه

2006-09-10T20:43:00.001-04:00

موج گرما تو هوا وول میخوره
کولرایه در به داغون رو بوما جون میکنن
مگسایه چاقالو تو سایه هایه دیوارایه کاگلی چرت میزنن
از بالا، از آسمون، صدایه بال کفترا میاد پایین
از پایین، از تو حیاط، از دله طاقار سیاهایه مسی
بوی رب های برشته زیر آفتاب، میزنه زیر دماغ

2006-09-10T20:43:00.000-04:00

آری آری، ما هر دو اینجا هستیم
و دست های هم را در دست داریم، اما افسوس که دستکش هایی هر چند به رنگ سبز بین دستهایمان واسطه است

آری آری، ما هر دو اینجا هستیم
و لبهایه یکدیگر را عاشقانه بر روی هم گذاشته ایم، اما افسوس که شیشه ای بین لبهایه ما واسطه است

2006-09-08T20:57:00.000-04:00

بیا تو، دمه در بده
برایه تو هم جا هست
درش که بسته شد نترس
نفس که تو سینه هامون هست
زیر پامون، ته قوطیه
بالا سرمون، دره قوطیه
اگر تاریکه قصه نخور
چون رو قوطی عکسهایه رنگیمون هست

2006-09-08T20:54:00.000-04:00

پریروزا تولدم بود و خوب اصلا نه لزومی داشت و نه کسی بهم التماس کرده بود که تو رو خدا، حالا بیا یه شعری هم به این مناسبت بگو

که مثلا اگر هم قرار بود که شعری در افتخاره این روز بگم، باید یه چیزی شاد، یا هرچی بهتر از این میبود

ولی چه کنم که چیزی که اومد همین بود و کاریش هم نمیشد کرد

نمیشد دستکاریش کرد، چون فلبداهه بود، و شاید واقعا وصف الاحال من بود، به هر حال اینهم از شعر واره ای که در افتخاره تولد بنده، توسط بنده "در" شده است:

عصر گاهی بود آن دم، که چشمانم به دنیا باز شد
پاره روحه تیره روزی، با تنم دمساز شد
چون که تن تنگی گذاره روحه نا آرام شد

درد و رنجم از همان روزه نخست اغاز شد

2006-09-03T17:42:00.000-04:00

چقدر خوشحال بود، منو به دوستش نشون داد و گفت: اونو ببین، یکی دیگه از اونهاییه که آدمش کردم، بهش یاد دادم که پاشو از گلیمش دراز تر نکنه، حالا دیگه یاد گرفته که حد و حدوده خودش رو بشناسه، دیگه حرف نمیزنه، دیگه نمینویسه، و دیگه فکر هایه عوضی نمیکنه

و من خوشحال بودم که اون خوشحاله . خوشحال بودم که نمیدونه من هنوز آدم نشدم، که من هنوز حرف میزنم، فریاد میزنم، می افتم، آویزون میشم، پرت میشم، کوبیده میشم، زوزه میکشم، دعا میکنم، التماس میکنم، مینویسم، میخونم

2006-09-03T17:40:00.000-04:00

به من گفت که اگر این قدر از هم دور نبودیم، که اگر دیدارمون غیر ممکن نبود، اونوقت غیر ممکن بود که بهم آشنایی بده، که اجازه بده باشم، که باشیم، و من، اولش خواستم مخالفت کنم، بگم که درست نیست، ولی بعدش دیدم درسته، دیدم که دروغ نمیگه

مگه نه اینکه وقتی تنها بودم، تا اونجا که گلوم اجازه می داد، بلند فریاد میکشیدم، فریاد بکشم بدون اینکه انتظار جواب داشته باشم، نه اینکه جواب نخوام، نه نه، اتفاقا تک تک سلولهام گوش میدادن تا بلکه جوابی بیاد، ولی حداقل اگر جوابی نیومد، میتونی تقصیر رو بندازی گردن صدات که به جایی نرسیده، مجبور نباشی که کسی رو محکوم کنی، اما اگر بدونی صدات به جایی میرسه، اونوقت صدات رو میاری پایین، تبدیل به زمزمه میکنی، و بعد کلا ساکت میشی

تا وقتی مطمئن بودیم که به اندازه کافی از هم دوریم، تا وقتی که همو نمیشناختیم، چقدر از با هم بودن لذت بردیم، ولی همچین که فکر کردیم همو میشناسیم، و یا حتی وقتی تازه شروع کردیم به شناختنه همدیگه، همون لحظه شروع کردیم به بستن چمدونامون، چون فکر میکردیم که اشتباهی شده، که طرف اونی که فکر میکردیم نبوده، که انتظاره از این بهتر رو داشتیم و لیاقته از این بهتر رو داریم، که اگر بیشتر معطل کنیم باختیم، و تا هنوز هیچ احساسه بدی نداریم، بهتره که همه چیز رو همینجا تموم کنیم

2006-09-01T22:20:00.000-04:00

وقتی لب حوض نشستی و اونای دیگه رو تماشا میکنی که تو آب لذت میبرن، و تو اکیدا اجازه نداری که بری تو آب، بهترین لطفی که یه نفر میتونه بهت بکنه اینه که بی هوا بندازتت تو حوض، وای که چه کیفی داره

2006-08-30T21:52:00.000-04:00

هنوز یه رمقی برام مونده
چون هنوز میتونم وقتی چشمام رو میبندم
یه باغ پر از درخت انار ببنیم
و انار هایه قرمز رو به درختهاش
و قلقلک آفتاب از بین سایه برگها رویه صورتم
و صدای جویبار کوچیک از پشت دیواره کاهگلی باغ

2006-08-28T20:36:00.000-04:00

آخرین نامه ای رو که براش نوشته بود گذاشت رویه میز تحریر، میدونست که وقتی بر گرده حتما اونو اونجا میبینه، امیدوارانه رفت و یه گوشه تکیه دارد و منتظره برگشتنش شد

تو فکر فرو رفت، میدونست که ارباب جوان هم اونو دوست داره، برا همین بود که گاهی اونو با خودش میبرد بیرون، نمیدونست که وقتی بیرونن چیکار میکنن، حتی نمیخواست حدس بزنه، فقط میدونست که منصفانه نیست، اون هیچ شانسی در برابر ارباب نداشت، اگر اربابه خوش تیپ و خوش پوش واقعا اونو میخواست، خیلی ساده میتونست اونو داشته باشه، میدونست که متاسفانه اونم مثل ارباب جوان عاشق هدایای گرون قیمته، چیزایی که اون حتی نمیدونست از کجا باید خرید، اون فقط یه مغازه کتابفروشی رو بلد بود و مطمئن بود که اون جعبه هایه جواهر نشان و براق رو اونجا نمیفروشن

دیگه حسابه نامه هایی که براش نوشته بود از دستش در رفته بود، چند بار بهش التماس کرده بود، که باهاش حرف بزنه، که جوابش رو بده، ولی اون اصلا به روش نیاورده بود، انگار که اونو نمیشنید، انگار که نمیدید، ولی میدونست که روزی یکی دو بار، از گوشه چشم، یکی دوتا نگاهه تحقیر آمیز بهش میندازه، و همین براش غنیمت بود

روزهایی که مهمون داشتن، از دور میدیدش که با مهمونا صحبت میکنه، حتی گاهی برایه بعضی هاشون چیزی هم مینوشت، این جور موقع ها از شدت حسرت گریه اش میگرفت، ولی به روی خودش نمیآورد، حداقل هر چی که مینوشت خیلی کوتاه و رسمی بود

وقتی به خودش اومد که برگشته بودن، همچین تو فکر بود که صدایه در رو نشنیده بود، و حالا اون خیلی آروم تو صندلیه راحتیه مخصوص به خودش، که ارباب براش خریده بود، نشسته بود و داشت خیلی خشمگین نگاهش میکرد، یه دفعه و بی مقدمه با صدایی که طنینش به عمق وجودش نفوذ کرد گفت: تو چرا نمیخوای بفهمی که من از تو متنفرم، الان که نگاهت میکنم حتی از دفعه اولی هم که دیدمت مفلوک تر ، زشت تر و کوتاه تری، چرا نمی فهمی که من اگر بخوام صدتا بهتر از تو برام میمیرن، ولی تو اونقدر وقیحی که فقط دائم برایه من چرندیات مینویسی، میدونم، مینویسی، چون نوشتن برات خرجی نداره، کاغذ هایه ارباب رو استفاده میکنی و نوشتن هم که برات مجانیه، دیگه نمیخوام ریختت رو ببینم دیگه نمیخوام

نتونست بقیه حرفاش رو بشنوه، سرش گیج رفت و افتاد، سرش محکم خورد به میز و از هوش رفت

وقتی به هوش اومد دوستاش کنارش بودن، چند لحظه در سکوت گذشت و بعد بدون اینکه چیزی بگه شروع کرد به نوشتن، دوستاش به هم نگاه کردن و سر تکون دادن، نمیتونست خوب بنویسه، خیلی کم رنگ و نا خوانا بود، خواهشمندانه نگاهی به دوسته خوبش کرد و گفت: کمکم میکنی ؟ دیگه نمیتونم بنویسم

دوستش خیلی آروم جواب داد: من نمیتونم، دیگه هیچی ازت باقی نمونده، تو داری خودکشی میکنی و من نمیخوام تو اینکار کمکت کنم، مطمئنم که اون حتی یک کلمه از چیزایی رو که مینویسی رو نمیخونه، اهمیتی هم نمیده

حرف دوستش رو قطع کرد: ببین، ما فقط همون کاری رو میکنیم که از دستمون بر میاد، من نمیتونم خودم رو عوض کنم، همونطور که تو نمیتونی، تو همون کاری رو میکنی که براش ساخته شدی و من هم همینطور، پس لطفا کمکم کن

بعد از یه مکثه طولانی، دوستش سری تکون داد و شروع کرد، خیلی سخت بود، تراشیدین آخرین ذره هایه دوستش مداد، مداد سیاهی که عاشق یه روان نویس پارکر شده بود، واقعا سخت بود، وقتی تراش کارش رو تموم کرد، به جز چند ورقه براده چوبه موجدار و یک تکه ذغال براق، اثری از مداد باقی نمونده بود

2006-08-21T21:47:00.000-04:00

به مجنون گفتن تو که اینقدر داری در آتیش فراق لیلی میسوزی، خوب چرا یه قدم نمیری دم دره خیمه لیلی، تا بلکه یه نظر نگاهش کنی، یا کلمه ازش چیزی بشنوی، تا شاید یکم بهتر بشی؟ مجنون در پاسخ گفت: چگونه او را به دیدگانی ببینم که دیگران را دیده و هنوز به حد کفایت با اشک تطهیر نشده اند؟ و چگونه به سخنی از او محظوظ شوم، حال آنکه گوش من محل گذر کلام دیگران نیز باشد؟

2006-08-17T19:41:00.000-04:00

این یک ماهه آخر به سختی جلویه خودش رو گرفته بود تا از پشت تلفن چیزی بهش نگه، تمومه شور و شوقش رو پنهان کرده بود، شوهرش که مهندسه یه سکویه نفتی تو دریای شمال بود امروز بعد از سه ماه بر میگشت، میخواست وقتی که اومد بهش بگه، درست مثل یه هدیه. رضایتمندانه دستی به برجستگی شکمش کشید و تلاش کرد تا جنین کوچیک رو تو ذهنش مجسم کنه، الان تقریبا چهار ماهش بود! کمی از غروب گذشته بود که شوهر اومد، صبر کرد تا شامشون رو هم خوردن، بعد با خوشحالی بهش گفت؛ چیزایی که تونست تو صورتش بخونه به ترتیب شامل یه حیرت کوتاه، یه خوشحالی کوتاه، یه حیرت طولانی تر و یه تفکر نا مشخص بود، البته سعی کرد که خودش رو خیلی خوشحال نشون بده ولی چشماش نمیخندیدن، با خودش فکر کرد که این طبیعیه، شنیده بود که مردها همشون اولش یه جوری با هضمه قضیه پدر شدن مشکل دارن، به هر حال خیلی دلخور شد ولی به رویه خودش نیاورد، کلی در مورده اینکه چیا برا بچه باید بخرن صحبت کرد، تا اینکه اون گفت خیلی خستس و باید بره بخوابه، در طول شب چند بار احساس کرد که شوهرش خواب نیست ولی هر بار که نگاهش میکرد چشماش بسته بودن. صبح سر صبحونه شوهر همش داشت سرش رو میخاروند، معمولا وقتی میخواست چیزی بگه اینطوری بود، بالاخره گفت: "میدونی عزیزم من دیشب خیلی در مورد بچه فکر کردم"؛ تنش لرزید، نکنه میخواد بگه بچه نمیخواد و باید.... نه نه غیر ممکنه که ... "میدونی عزیزم من هر چی فکر کردم یادم نمیاد که دفعه آخر کی ما با هم ... میدونی که چی میگم؟" باورش نمیشد که چی داره میشنوه، حالا باید در مورده تاریخ و محل عشقبازیشون هم براش دلیل و مدرک بیاره؟ چیزی نگفت و اون بازم ادامه داد: "میدونی عزیزم، من دیشب خیلی فکر کردم، میخواستم بگم اگر مخالفتی نداری، بریم و یه تست ژنتیک از بچه و خودمون بگیریم، میدونی اینجوری هم از سلامت بچه مطمئن میشیم و هم اینکه من مطمئن میشم، میدنی که چی میگم؟" دنیا دوره سرش چرخید، چطور جرات کرد همچین چیزی بگه؟ چطور جرات کرد همچین فکری بکنه؟ بعد از سه سال با هم بودن، حالا به خیانت متهم شده بود؟ هیچی نگفت؛ شوهر صبحونش رو تموم کرد و گفت که میره شرکت و اینکه بعدا بیشتر در این مورد حرف میزنن؛ چیزی نگفت چون تصمیمش رو گرفته بود؛ وقتی شوهر از شرکت برگشت یه یاداشت رو میز بود: "میدونی عزیزم من هم هر چی فکر کردم دیدم که تو نمیتونی پدره این بچه باشی، پس خداحافظ"

2006-08-17T19:39:00.000-04:00

کرم ها و آدم ها، چه موجودات نازنینی، چقدر شباهت و چقدر تفاوت، هر دو به محض اینکه از تخم در میان (یا معادلش)، بدون فکر کردن به چیزی، فقط و فقط به خوردن مشغول میشن، البته کرم بیشتر به جویدن علاقه داره و آدمیزاد به مکیدن، که البته علاقه به مکیدن رو تا پایان عمر حفظ میکنه، کرم خیلی زود دست از کشیدن میکشه ولی آدمیزاد ادامه میده و ادامه میده، کرم شروع میکنه به دور خودش پیله تنیدن، که البته در بسیاری از موارد آدمیزاد هم سعی در تنیدن چیزی شبیه پیله به دور خودش میکنه، پیلگی کرم زیاد طولانی نیست و بعد از زمانی معقول از پیله بیرون میاد، آدمیزادی که شروع به تنیدن پیله میکنه معمولا شیفته خودش و پیلش میشه و ممکن تا سالها و یا شاید برایه همیشه در پیله باقی بمونه، کرمی که در پیله بوده معمولا در شمایل پروانه از پیله خارج میشه، اما آدمیزادی که داخل پیله بوده معمولا در شمایل کرم از پیله خارج میشه، پروانه ای که از پیله در میاد دیگه هرگز به پیله بر نمیگرده، اما کرمی که (ببخشید آدمیزادی که) از پیله در میاد معمولا دوباره شروع به تنیدن پیله جدیدی می کنه و اینطور میشه که عمر پروانه کوتاهه و عمر کرم طولانی

2006-08-14T17:41:00.000-04:00

در حالی که لبخند میزدم به سمتش رفتم و صبح به خیر گفتم، به محض دیدن من مثل یه پرنده هراسان فرار کرد و رفت! وقتی برگشتم خونه یکراست رفتم جلو آینه و از دیدن خودم وحشت کردم، درست شکله یه قفس شده بودم، نه واقعا خوده قفس بودم، یه قفسه زنگ زده و خود خواه، یه قفس به زشتیه همه قفس های دیگه، فقط یه لحظه طول کشید تا از خودم سوال کنم که چرا قلبم به عشق پرنده میتپید و حتی معطل جواب نشدم، چون من با هر قفسی مخالفم، حتی اگر خودم باشه، حتی اگر یه قفسه عاشق باشه، سریع پنجره رو باز کردم و از طبقه هجدهم پریدم پایین، وقتی خوردم به سنگفرشه سیمانی، صدایه وحشتناکی بلند شد و یه دسته پرنده، وحشت زده از رویه درختهایه اطراف پریدن به هوا، اوه لعنت! حتی شکستنم هم پرنده ای رو ترسوند؟ لااقل این آخرین بارم بود

2006-08-11T21:07:00.000-04:00

از درها، دریچه ها، روزنه ها و پنجره هایی که وقتی بسته میشن منو از تو دور نگه میدارن بدم میاد، همینطور از درها، دریچه ها، روزنه ها و پنجره هایی که وقتی باز میشن تو رو فراری میدن

اشعه خورشید و من یک آرزویه مشترک داشتیم: به اشعه خورشید حسادت میکنم که آزادانه پوستت رو لمس میکنه و من نه

از تو دره زندگی کردن متنفرم چون نه غروبه واقعی رو میشه دید نه طلوعه واقعی ، در حقیقت طلوع رو دیرتر از واقع میبینی و غروب رو زود تر، درست مثل خورشید زندگی من که دیر طلوع میکنه و زود غروب

تو جزیره که زندگی کنی هم طلوع رو میبینی هم غروب رو و تازه سره وقت، اگر خوش شانس باشی شاید پری دریایی هم ببینی، ولی طبق معمول این وسط من خوده جزیره ام، که تنها وسطه اقیانوس فراموش شده، و حتی نمیتونم یه یاداشت برات تویه بطری بندازم و بسپرمش به آب، که حتی اگه میتونستم و یاداشتم رو میگرفتی باز هم باهام قهر میکردی، نمیکردی؟ که چه جزیره پر روئیم نه؟

خورشید و من یک تفاوت آشکار داریم: ازش بدم میاد وقتی پوستت رو میسوزونه، اگر لمست میکردم اونی که میسوخت و خاکستر میشد من بودم

خورشید و من در رقابت بودیم: تا اینکه من شکست خوردم، چون تو خورشید رو دوست داری و من رو نه

مرتبط با تکنولوژی باید بگم از هر گونه کیبورد کامپیوتر که دکمه هاش به نا حق سعادت پیدا کردن تا انگشتات لمسشون کنه شدیدا بیزارم و حسادت میکنم و همینطور از هر گونه مونیتور، پرده سینما و صفحه تلوزیون و موسیقی گوشنواز ابرازه انزجار مینمایم

2006-08-09T19:14:00.000-04:00

فرشته رو دیدم، غمگین بود، هر چی فکر کردم نفهمیدم که چی میتونه یه فرشته رو غمگین کنه، ولی فهمیدم که هیچی نمیتونه غمگین تر ازغمگینیه یه فرشته غمگین باشه

2006-08-09T19:09:00.000-04:00

سلام بابا، میدونستی که رگهایه دستت رو از پر پیچ و خم ترین رودخونه ها بیشتر دوست دارم

سلام بابا، میدونستی که چه قدر دلم میخواد که تو رو رویه دوشم بزارم و اونقدر راه برم تا بلکه تمام خستگیه این سالهات رو جبران کنم

2006-08-08T19:39:00.000-04:00

بی شک و البته یه پرنسسه با همه زیبایی ها و دلربایی ها و ظرافت ها، ولی منش، خرد و صلابتش به ملکه ها میمونه، با همه قدرت، استقلال و شکوهشون، ملکه هایی که مردها به حمایتشون نیاز دارن، پرنسسهایی که ضامن مردها میشن

2006-08-06T22:00:00.000-04:00

همنشینه قدیمی وهمیشگی من، قوی تر، دهشتناکتر و آزار دهنده تر از همیشه، و شکنجه شبانه روزی از حد تحمل گذشته، و من در یکقدمی شکستن برای همیشه، و فقط یک معجزه توانه کمک دارد، که دوران معجزه، قرن هاست که گذشته، پس شکست حتمیست

2006-08-04T22:42:00.000-04:00

از این پرفکت تر میشه که آدم تو لندن زندگی کنه؟ وتازه تو لندن زندگی کنه و تو یه کتاب فروشیه دنج هم کار کنه؟ وتازه دو تا دوست دختر خوشگل هم داشته باشه؟ که یکیشون فرانسه حرف بزنه و همکارت تو کتابخونه باشه و اون یکی یه محقق و نویسنده؟ تازه یه صاحب خونه مهربونم داشته باشی که کارگاهه نجاری شوهره مرحومشو در اختیارت بزاره که اگه دلت خواست اونجا چیزی برا دله خودت بسازی؟ و تازه با کمکه خانومه نویسنده از باغ وحش لندن سه تا لاک پشت دریایی غمگین رو بدزدی و ببری تو اقیانوس آزادشون کنی تا خوشحال زندگی کنن؛ اونوقت انصافا از این پرفکت تر میشه زندگی کرد؟ این داستان فیلمی بود که چند روز پیش دیدم

2006-07-30T22:04:00.000-04:00

پنجره ها رو باز کردم، تا بلکه یه کم هوا بیاد تو

ولی در عوض یه کم هوایی هم که بود رفت بیرون

2006-07-30T19:37:00.000-04:00

وقتی ازکنارم رد میشد تا اونجا که میشد از من فاصله گرفت، من که از این همه عاقبت اندیشی تحت تاثیر قرار گرفته بودم تشکر کنان گفتم: نه خودتون رو اذیت نکنید، من قبلا به شما مبتلا شدم

2006-07-28T23:32:00.000-04:00

در حالی که به زحمت خودم رو تو فاصله بین تخت و دیوار جاداده بودم و در حالی که از رادیو زمزمه ای از جیپسی کینگ به گوش میرسید شروع کردم به نوشتن

"
نمیدونم بیشتر دوست داشتم که خودم رو در زیر آفتابه داغه دشتهایه سرنگتی اینور و اونور بکشم یا اینکه تویه یه باغ وحش، در حالی که یه عالمه بچه منو به همدیگه نشون میدن یه گوشه تو سایه وایسم و متفکرانه شاخ و برگ وارداتی از آفریقا رو مزمزه کنم؛ ولی اگر قرار بود یه جغد با چشم هایه درشت و همیشه بیدار باشم و اینکه تمام شب چشم بدوزم تو دله تاریکیه شب تا اینکه یه موشه کوچیک و بی احتیاط از لونش بیاد بیرون اونوقت شاید فقط اونقدر نگاهش میکردم تا دوباره تو تاریکی گم بشه؛ اما وقتی شتر بودم ، یه شتر واقعی با یه کوهان بزرگ، اونوقت قطعا برنامه هایه رژیمی رو برایه آب کردن کوهانم فراموش میکردم و همونطور که بود نگهش میداشتم تا بتونم نزدیک غروب در حال قدم زدن به سایه بلندش رویه شنها نگاه کنم؛ ولی به عنوان یه بز مشکل بود که بین افتخار کردن به تولید بهترین پنیره بزی و یا لذته جویدن پوست آدامس یکی رو انتخاب کرد؛ در عوض زنبور بودن خیلی سرراست بود چون دو تا کاره مهم داشتم یکی نیش زدن دشمنانه قدیمی و دومی دنباله مامانه گمشدم گشتن ولی به هر حال عسل ساختن اصلا تو برنامم نبود

"
دیوونه نشدم، داشتم در مورد تناسخ فکر میکردم

2006-07-26T20:38:00.000-04:00

آره، میدونم دیر یا زود باید عادت به دیدنت رو ترک کنم
از طرف دیگه میدونم که فقط باید چیزهایه بد رو ترک کرد

و تو بهترین هایی
اصولاعادت اینجا کلمه درستی نیست

نیاز صحیح تره

ولی چطور میتونم حیاتی ترین نیازم رو کنار بزارم

مثل اینه که یه روز از خواب پاشی و بگی از امروز نفس نمیکشم

آره، میدونم بدون تو همون چند لحظه اول کارم تمومه